هدف ازمطالعه: مقایسه تأثیر افزودن رمی فنتانیل، دکس مدتومیدین، متورال به تیوپنتال بر وضعیت همودینامیک بیماران مبتلا به افسردگی ماژور کاندیدECT طراحی: مطالعه کارازمایی بالینی دوسوکور تعداد90 بیمار به صورت تصادفی ساده به3 گروه تقسیم شدند.گروه ها به صورت موازی هستند. فاز کارآزمایی 3 می باشد. نحوه و محل انجام مطالعه: بیماران مبتلا به افسردگی ماژور کاندیدECT در بیمارستان امیرکبیر شهر اراک به صورت تصادفی سازی ساده با استفاده از روش بلوکی در 3 گروه تقسیم می شوند.مطالعه دوسوکور می باشد و در آن کورسازی آنالیزگر و ارزیابی کننده پیامد و شرکت کننده صورت می گیرد شرکت کنندگان/شرایط ورود و عدم ورود: شرایط ورود به مطالعه :تمام بیماران دچار اختلال افسردگی اساسی کاندید ETC، رضایت به شرکت در مطالعه، ۱۸ تا ۶۰ سال، شاخص توده بدنی ۲۰تا ۳۰، عدم سابقه بیماری های زمینه ای،قلبی،ریوی،کلیوی و کبدی، عدم سابقه CVA یا MI اخیر، عدم دریافت دارو های ضد تشنج عدم حساسیت. شرایط عدم ورود به مطالعه:کلیه بیمارانی که در حین ECT دچار ارست قلبی تنفسی می شوند، کلیه بیمارانی که به دلیل آپنه طولانی و نارسایی تنفسی، نیاز به اینتوبیشن بعد ازECT دارند، کلیه بیمارانی که به اندازه کافی و مورد نظر، تشنج لازمه را حینECT تجربه نمی کنند، کلیه بیمارانی که تمایل به خروج از مطالعه دارند و یا عدم تمایل به ادامه الکتروشوک درمانی دارند. گروه‌های مداخله: گروه مداخله1 : قبل از القای بیهوشی 100 میکروگرم رمی فنتانیل وریدی تزریق می شود. گروه مداخله2 : قبل از القای بیهوشی تزریق وریدی0.5 میلی گرم در کیلوگرم دکس مدتومیدین انجام می شود . گروه مداخله 3: پس از القای بیهوشی به صورتی که بالاتر گفته شد، بلافاصله قبل از تحریک با ECT، مقدار 2.5 میلی گرم متورال تزریق می شود . متغیرهای پیامد اصلی: میانگین فشار خون، میانگین ضربان قلب، میانگین درصد اشباع اکسیژن، رضایتمندی بیماران، آژیتاسیون،مدت تشنج، مدت ریکاوری