هدف ازمطالعه: مقایسه تأثیر دو روش نگهداری بیهوشی (بیهوشی وریدی کامل با پروپوفول در مقابل بیهوشی استنشاقی با ایزوفلوران) بر بروز و شدت هذیان پس از عمل در بزرگسالان تحت جراحی شکمی و بررسی نقش تعدیل‌کنندگی جنسیت در این رابطه. طراحی: کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده، دوسوکور، با گروه‌های موازی و برتری‌سنج، روی ۲۰۰ بیمار (هر گروه ۱۰۰ نفر). تصادفی‌سازی با روش بلوک‌های متعادل و تخصیص پنهان انجام می‌شود. نحوه و محل انجام مطالعه: جامعه و نمونه‌گیری: بیماران ۱۸ تا ۶۵ ساله کاندید جراحی شکمی در بیمارستان امام خمینی (ره) ایلام. نمونه‌گیری تصادفی ساده و به تفکیک جنسیت (مرد/زن) از میان واجدین شرایط (ASA I, II) انجام می‌شود. بیماران به دو گروه ۱۰۰ نفره TIVA (پروپوفول) و استنشاقی (ایزوفلوران) تقسیم می‌شوند. کورسازی: کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده، دوسوکور و موازی. بیماران و ارزیابان (ارزیابی هذیان با CAM-ICU) و تحلیل‌گر داده‌ها از نوع دارو و گروه‌بندی بی‌اطلاع هستند. دارو توسط متخصص بیهوشی مستقل تجویز می‌شود. محل: بخش ریکاوری (PACU) بیمارستان امام خمینی (ره) ایلام. شرکت کنندگان/شرایط ورود و عدم ورود: شرایط ورود: ۱. سن ۱۸ تا ۶۵ سال و کاندید جراحی شکمی. ۲. کلاس ASA I یا II. ۳. فاقد اختلال شناختی/روان‌پزشکی، نارسایی کبدی/کلیوی، سوءمصرف مواد و حساسیت دارویی. شرایط عدم ورود: ۱. سن زیر ۱۸ یا بالای ۶۵ سال. ۲. کلاس ASA III و بالاتر. ۳. سابقه اختلال شناختی/روان‌پزشکی، نارسایی کبدی/کلیوی، سوءمصرف مواد یا حساسیت دارویی. گروه‌های مداخله: گروه اول: بیهوشی وریدی کامل با انفوزیون مداوم پروپوفول (۱۰۰-۱۵۰ میکروگرم بر کیلوگرم در دقیقه) و فنتانیل. گروه دوم: بیهوشی استنشاقی با ایزوفلوران (۸/۰-۲/۱ MAC) همراه با فنتانیل. القای بیهوشی در هر دو گروه با پروپوفول، فنتانیل و آتراکوریوم یکسان است. متغیرهای پیامد اصلی: بروز هذیان، شدت هذیان، زمان تا اکستوباسیون، مدت اقامت در ریکاوری، تغییرات همودینامیک و مصرف داروهای اضافی.