بررسی مقایسه ای تهوع و استفراغ بعد از عمل‌ (PONV) بین دو نوع بیهوشی بیهوشی داخل وریدی (TIVA) و بیهوشی استنشاقی (Inhalational) در عمل جراحی لاپاروسکوپی الکتیو در بیماران بستری در بیمارستان امام خمینی تهران (IKHC)

این مطالعه با هدف مقایسه تاثیر دو روش بیهوشی (بیهوشی داخل وریدی توتال با پروپوفول و بی حسی استنشاقی با ایزوفلوران) بر تهوع و استفراغ بعد از عمل در بیماران تحت عمل جراحی لاپاروسکوپی الکتیو انجام شد.

کارآزمایی بالینی تصادفی ، تک سویه کور ، موازی، فاز ۳

تصادفی سازی در سطح فردی با استفاده از 4 بلوک شماره ایجاد شده در نرم افزار اکسل. پنهان سازی اختصاصی انجام شده است. با توجه به بیهوشی بیمار پس از دریافت القاء که در هر دو گروه یکسان است ، به دلیل تفاوت ظاهری بین دو نوع بیهوشی (ماسک جت استنشاقی و تزریق داخل وریدی) بیمار از نظر نوع بیهوشی کور است. متخصص بیهوشی (PI) و محقق نسبت به نوع بیهوشی کور نیستند و مطالعه به روش تک کور انجام می شود. گردآورندگان داده و تحلیلگران داده ها نیز کورسازی شده اند. این مطالعه در مجتمع بیمارستان امام خمینی (ره) انجام شده است. شیوع و شدت تهوع و استفراغ در 0 ، 6 ، 12 ، و 24 ساعت پس از عمل ارزیابی و ثبت شد.

همه بیماران 18-65 ساله ، با ASA کلاس I و II که تحت عمل جراحی لاپاروسکوپی انتخابی قرار گرفتند ، وارد مطالعه شدند. سابقه بیماری حرکتی یا PONV ، سابقه حساسیت دارویی مثبت یا عدم تمایل بیمار ، این پرونده از مطالعه حذف شد.

در روش استنشاقی از داروی Isoflurane %1/5 – %1/7به همراه تجویز داروی مخدری فنتانیل معادل 1 سی سی و شل کننده ی عضلانی آتراکوریوم معادل 1 سی سی در طول عمل، با فاصله هر45-60 دقیقه، استفاده شد. در روش TIVA پس از انجام اینداکشن بیهوشی و انتوباسیون مشابه با گروه قبلی و در شرایط یکسان، از ترکیب دارو های پروپوفول و رمیفنتانیل استفاده گردید. در این روش 50cc از ویال پروپوفول %1 با 1-2cc از رمیفنتانیل ترکیب و با سرعت 15-20 cc در ساعت انفوزیون وریدی برقرار شد

تهوع و شدت بعد از عمل در 0 ، 2 ، 6 ، 12 ، 24 ساعت پس از عمل استفراغ بعد از عمل و شدت آن در 0 ، 2 ، 6 ، 12 ، 24 ساعت پس از عمل

تصادفی سازی در سطح فردی با استفاده از 4 بلوک شماره ایجاد شده در نرم افزار اکسل. پنهان سازی اختصاصی انجام شده است.

با توجه به بیھوش بودن بیمار پس از دریافت اینداکشن که در ھر دو گروه یکسان است بیمار نسبت به نوع بیھوشی کور می باشد، به دلیل تفاوت ظاھری بین دو نوع بیھوشی که جھت ادامه بیھوشی در این مطالعه استفاده می شود (ماسک جھت استنشاقی و ویال تزریقی جھت وریدی) پزشک متخصص بیھوشی (استاد راھنما) و محقق نسبت به نوع بیھوشی دریافتی کور نمی باشند و مطالعه به صورت یک سو کور انجام می شود. همچنین مسئولین جمع آوری و آنالیز داده ها با استفاده از کد کورسازی شده اند.