هدف ازمطالعه: هدف این کارازمایی بالینی بررسی توانایی مینی اسکرو به عنوان ابزار میکرو-استیوپرفوریشن به منظور تسریع سرعت عقب بردن دندان نیش در بیماران ارتودنسی است. به علاوه، ما میزان درد و ناراحتی ایجاد شده در این بیماران را نیز بررسی خواهیم کرد. طراحی: مطالعه کارازمایی بالینی دوسویه کور با طراحی تقسیم دهان است. نحوه و محل انجام مطالعه: هر دو دندان های نیش ماگزیلا عقب برده می شوند، و حرکت آن ها هر 28 روز به در سه بازه اندازه گیری می شود. درد و ناراحتی بیماران با مقیاس انالوگ بصری ثبت می شود. شرکت کنندگان/شرایط ورود و عدم ورود: ناهنجاری کلاس دو یا کلاس یک پروتروژن دندانی استخوانی دو فک بی نظمی خفیف یا فقدان بی نظمی عدم وجود درمان ارتودنسی قبلی فقدان تاریخچه بیماری سیستمیک بهداشت دهانی خوب فقدان شواهد رادیوگرافی تحلیل استخوان فقدان تاریخچه درمان پریودنتال یا بیماری فعال پریودنتال عمق پروبینگ کمتر از 4 میلی متر در سراسر دندانها عدم وجود التهاب لثه یا ضایعه پوسیدگی فعال ایندکس لثه و پلاک کمتر از 1 عدم استعمال سیگار گروه‌های مداخله: بیماران با ناهنجاری کلاس دو یا کلاس یک پروتروژن دندانی استخوانی دو فک انتخاب می شوند.چهار ماه پس از خارج کردن دندان آسیای کوچک اول، درست قبل از عقب بردن دندان نیش میکرو-استیو پرفوریشن در سمت ازمایش هر بیمار ایجاد می شود. سمت کنترل این میکرو-استیو پرفوریشن ها را دریافت نخواهد کرد. متغیرهای پیامد اصلی: سرعت حرکت دندان نیش درد و ناراحتی پس از میکرو-استیوپرفوریشن