هدف ازمطالعه: تعیین اثر مکمل تائورین همراه با متی‌مازول بر اضطراب، کیفیت خواب، خستگی، سطح کورتیزول، هورمون‌های تیروئیدی، فشار خون، ضربان قلب، آنزیم‌های کبدی و شاخص‌های هماتولوژیک بیماران مبتلا به پرکاری تیروئید. طراحی: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی‌شده، دوسوکور، کنترل‌شده با دارونما و با طراحی موازی است. تعداد ۶۰ بیمار با نسبت ۱:۱ و روش تصادفی‌سازی بلوکی با اندازه بلوک متغیر به دو گروه تخصیص می‌یابند. شرکت‌کنندگان و ارزیابان پیامدها کور خواهند بود. ارزیابی‌ها قبل و پس از مداخله چهار هفته‌ای انجام می‌شوند. نحوه و محل انجام مطالعه: این مطالعه در مطب خصوصی فوق تخصص غدد در دزفول انجام می‌شود. تعداد ۶۰ بیمار به روش نمونه‌گیری متوالی انتخاب شده و پس از چهار هفته تثبیت درمان با متی‌مازول، به‌صورت تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل قرار می‌گیرند. تائورین یا دارونما به مدت چهار هفته تجویز شده و ارزیابی‌ها قبل و بعد از مداخله انجام می‌شوند. شرکت کنندگان/شرایط ورود و عدم ورود: شرکت‌کنندگان شامل بیماران ۱۸ تا ۶۰ سال مبتلا به پرکاری تیروئید با تشخیص تأییدشده بالینی و آزمایشگاهی هستند که حداقل چهار هفته متی‌مازول با دوز روزانه ۱۰ تا ۲۰ میلی‌گرم دریافت کرده‌اند، توانایی تکمیل پرسشنامه‌ها را دارند و رضایت آگاهانه ارائه می‌دهند. شرایط عدم ورود پیشنهادی شامل بارداری و بیماری شدید کبدی، کلیوی یا قلبی در زمان غربالگری است. گروه‌های مداخله: گروه مداخله (۳۰ نفر): بیماران علاوه بر درمان استاندارد با متی‌مازول با دوز روزانه ۱۰ تا ۲۰ میلی‌گرم، کپسول خوراکی تائورین با دوز ۵۰۰ میلی‌گرم را روزانه یک بار، ۱ تا ۲ ساعت قبل از خواب شبانه، به مدت چهار هفته متوالی دریافت خواهند کرد. مداخله پس از حداقل چهار هفته درمان با متی‌مازول آغاز می‌شود. متغیرهای پیامد اصلی: متغیر پیامد اصلی، تغییر نمره اضطراب بر اساس پرسشنامه هفت‌سؤالی اختلال اضطراب فراگیر است که قبل از شروع مداخله و در پایان هفته چهارم اندازه‌گیری و بین دو گروه مقایسه خواهد شد.