این مطالعه در 50 فرد مبتلا به سرطان سینه موضعی پیشرفته انجام میگیرد. شیمی درمانی نئوادجوانت این دسته از تومورها، با هدف کاهش سایز تومور انجام میگیرد. درمان استاندارد نئوادجوانت شامل دوکسوروبیسین، سیکلوفسفاماید و پاکلی‌تاکسل میباشد. نقطه پایان در انجام شیمی درمانی نئوادجوانت، رسیدن به پاسخ پاتولوژیک کامل میباشد. بطور کلی صرف نظر از داروی استفاده شده در درمان نئوادجوانت، میزان پاسخ کامل پاتولوژیک به عنوان یک فاکتور پیشبینی کننده پاسخ به درمان، در مطالعات مختلف بین 3 تا 46 درصد گزارش شده است و از آنجایی که پاسخ کامل پاتولوژیک میتواند احتمال بقای فرد مبتلا را تا حدودی تعیین کند، سعی در جهت افزایش میزان این پارامتر میتواند بسیار مفید باشد. هدف از انجام این مطالعه بررسی اثربخشی خط دوم شیمی درمانی نئوادجوانت با هدف بالا بردن پاسخ کامل پاتولوژیک در بیمارانی که پس از دریافت درمان استاندارد ذکر شده، به پاسخ کلینیکی کامل نرسند، میباشد. معیار ارزیابی پاسخ کلینیکی بیمار، یافته‌های بالینی و سونوگرافی پس از دریافت درمان استاندارد است. درمان خط دوم انتخاب شده با توجه به مطالعات پیشین و اثبات اثربخشی سایر داروها، کربوپلاتین همراه جمسیتابین به ترتیب با دوزهای AUC x 5 و 1 گرم بر متر مربع، میباشد. تعداد سیکل مورد نیاز برای خط دوم 2 الی 3 سیکل پیشبینی شده است. بیماران تصادفی به دو گروه کنترل و مورد مداخله تقسیم میشوند. گروه کنترل تنها درمان استاندارد و گروه مورد مداخله علاوه بر درمان استاندارد، درمان خط دوم را دریافت میکنند. پژوهشگر پاتولوژیست و تحلیل کننده آماری نسبت به گروه‌های مطالعه کور می‌باشند.