هدف ازمطالعه: مقایسه پنتوپرازول و ونوپرازان در پیش‌گیری از خونریزی استرسی در ICU. طراحی: کارآزمایی تصادفی دوگروهه موازی، بلوک‌های ۴و۶، نسبت ۱:۱، پاکت‌های مات شماره‌دار. دو سوکور (بیمار، کادر، تحلیل‌گر کور). داروها بسته‌بندی مشابه توسط داروخانه. نحوه و محل انجام مطالعه: بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان امام رضا در شهر کرمانشاه. بیماران روزانه غربالگری می‌شوند؛ پس از اخذ رضایت آگاهانه، تصادفی‌سازی و تجویز دارو توسط پرستار انجام می‌شود. پایش روزانه برای خونریزی، تغییرات همودینامیک، نیاز به انتقال خون و سایر پیامدها توسط پژوهشگر در چک‌لیست ثبت می‌گردد. شرکت کنندگان/شرایط ورود و عدم ورود: سن بالاتر از ۱۸ سال؛ بستری در بخش مراقبت‌های ویژه با پیش‌بینی بستری بیش از ۴۸ ساعت؛ نیاز به پیشگیری از زخم استرسی بر اساس راهنمای انجمن داروسازان نظام سلامت آمریکا یا کالج پزشکی مراقبت‌های ویژه آمریکا، شامل داشتن دست‌کم یک ریسک‌فاکتور اصلی شامل تهویه مکانیکی بیش از ۴۸ ساعت، یا اختلال انعقادی با نسبت نرمال بین‌المللی بالاتر از ۱.۵ یا پلاکت کمتر از پنجاه هزار در هر میلی‌متر مکعب، یا داشتن دست‌کم دو ریسک‌فاکتور فرعی شامل سپسیس، شوک، نارسایی حاد کلیه، نارسایی کبد، سوختگی شدید، تروما یا آسیب شدید دستگاه عصبی مرکزی، یا مصرف دوز بالای کورتیکواستروئید معادل بیش از ۲۵۰ میلی‌گرم هیدروکورتیزون در روز. گروه‌های مداخله: پنتوپرازول: ۴۰mg وریدی روزانه تا ترخیص، تغذیه کامل، خونریزی یا ۱۴روز. ونوپرازان: ۲۰mg خوراکی از لوله معده با همان بازه. متغیرهای پیامد اصلی: بروز خونریزی گوارشی بالینی مهم در طول بستری در بخش مراقبت‌های ویژه؛ بروز خونریزی آشکار گوارشی بدون افت همودینامیک؛ بروز پنومونی مرتبط با ونتیلاتور؛ عفونت کلستریدیوم دیفیسیل؛ طول مدت بستری در بخش مراقبت‌های ویژه؛ مورتالیتی ۲۸ روزه.