هدف ازمطالعه: ارزیابی اثرات تمرین مقاومتی و مکمل‌یاری نانوکورکومین بر شدت بی‌خوابی و نشانگرهای مرتبط با خواب در مردان ۱۸ تا ۲۵ سال مبتلا به اختلال بی‌خوابی مزمن. طراحی: کارآزمایی بالینی 12 هفته‌ای، تصادفی‌سازی‌شده، کنترل‌شده با دارونما، فاکتوریل ۲×۲ و گروه‌های موازی؛ حجم نمونه ۸۰؛ واحد تصادفی‌سازی: فرد؛ تصادفی‌سازی بلوکی رایانه‌ای (بلوک ۴) با پنهان‌سازی تخصیص از طریق پاکت‌های ماتِ دربسته و شماره‌گذاری‌شده؛ کورسازی دوسویه برای تخصیص مکمل. نحوه و محل انجام مطالعه: این مطالعه در مرکز تحقیقات سلامت دانشگاه آزاد واحد شهرکرد انجام خواهد شد. تمامی مداخلات در یک محیط کنترل‌شده با استفاده از گروه‌های مداخله و گروه کنترل انجام می‌شود. همه شرکت‌کنندگان به روش تصادفی‌ با اندازه بلوک ۴ به سه گروه مداخله و یک گروه کنترل تخصیص داده خواهند شد. از کورسازی (مصرف سلولز میکروکریستالین در گروه کنترل) برای جلوگیری از سوگیری استفاده خواهد شد. شرکت کنندگان/شرایط ورود و عدم ورود: شرایط ورود: مرد ۱۸ تا ۲۵ سال؛ نمره شاخص کیفیت خواب پیترسبورگ بیشتر از ۵؛ تشخیص بالینی اختلال بی‌خوابی بیشتر از ۳ ماه همراه با اختلال عملکرد روزانه. شرایط عدم ورود: سایر اختلالات خواب؛ کار شیفتی؛ مصرف اخیر داروهای مؤثر بر خواب در شش ماه اخیر. گروه‌های مداخله: گروه مداخله ۱: تمرین مقاومتی (۳ جلسه/هفته به مدت 12 هفته؛ ۱۷:۰۰–۱۹:۰۰) + نانوکورکومین ۴۰ میلی‌گرم (شرکت اکسیر نانو سینا، ایران) دوبار در روز به مدت 12 هفته. گروه مداخله ۲: تمرین مقاومتی + دارونما (حاوی سلولز میکروکریستالین، شرکت دارویی باریج اسانس، کاشان، ایران) دوبار در روز به مدت 12 هفته. گروه مداخله ۳: مصرف نانوکورکومین به مدت 12 هفته. گروه کنترل: مصرف دارونما به مدت 12 هفته. متغیرهای پیامد اصلی: نمره کل شاخص شدت بی‌خوابی، کل زمان خواب، بیداری پس از شروع خواب، کارایی خواب، ۶-سولفاتوکسی‌ملاتونین ادراری شبانه، پاسخ بیداری کورتیزول، اینترلوکین-۶