هدف ازمطالعه: هدف این مطالعه تعیین و مقایسه ویژگی‌های دموگرافیک، بالینی و تغذیه‌ای بیماران مبتلا به پارکینسون و بررسی اثر مصرف زنجبیل بر شاخص‌های آنتی اکسیدانی و اکسیدانی، پیامد بالینی، کیفیت زندگی و شاخص توده بدنی در مقایسه با دارونما است. طراحی: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی، دوسوکور، موازی و کنترل‌شده با دارونما است. تخصیص به روش بلوک‌های متوازن طبقه‌بندی‌شده انجام می‌شود. نحوه و محل انجام مطالعه: 48 بیمار از انجمن خیریه پارکینسون اصفهان وارد مطالعه می‌شوند. پس از یک دوره آماده‌سازی دو هفته‌ای، گروه مداخله روزانه 1000 میلی‌گرم پودر زنجبیل و گروه کنترل دارونما را به مدت 12 هفته مصرف می‌کنند. شرکت کنندگان/شرایط ورود و عدم ورود: بیماران 50 تا 80 ساله مبتلا به پارکینسون با شاخص توده بدنی بالاتر از 18.5 و درمان دارویی پایدار وارد مطالعه می‌شوند. پیروی از رژیم‌های خاص، مصرف زنجبیل یا مکمل‌های آنتی‌اکسیدانی، ابتلا به اختلالات تیروئید، اختلالات شدید روانی یا شناختی، مصرف سیگار، الکل، داروهای ضدانعقاد، ضدالتهابی، سرکوب‌کننده ایمنی یا انسولین از معیارهای عدم ورود هستند. گروه‌های مداخله: شرکت‌کنندگان به صورت تصادفی به دو گروه زنجبیل یا دارونما تخصیص می‌یابند. متغیرهای پیامد اصلی: سطوح SOD، GPx، ظرفیت تام آنتی‌اکسیدانی، وضعیت تام اکسیدانی، شدت بیماری بر اساس مقیاس MDS UPDRS و Hoehn and Yahr، کیفیت زندگی، شاخص توده بدنی، دریافت انرژی و مواد مغذی و فعالیت بدنی ارزیابی می‌شوند.