هدف ازمطالعه: مقایسه تأثیر تنفس ریتمیک و اسپری لیدوکایین بر شدت درد ورود سوزن به فیستول شریانی- وریدی در بیماران تحت همودیالیز طراحی: کارآزمایی بالینی دو گروهه خود شاهد، کورسازی شده، 54 بیمار، تصادفی سازی با بلوک های جایگشتی چهارتایی نحوه و محل انجام مطالعه: دو روش تنفس ریتمیک و اسپری لیدوکایین از روشهای شناخته شده کاهش درد می باشند که در این پژوهش مقایسه این دو روش بر شدت درد کانولاسیون فیستول در بیماران مرکز همودیالیز نیکان فردا مشهد بررسی می شود. بیماران بطور تصادفی در دو گروه مداخله تنفس ریتمیک و اسپری لیدوکایین تخصیص می یابند. در هر گروه جهت شاهدسازی، شدت درد کانولاسیون فیستول، قبل از مداخله ارزیابی می شود.برای کورسازی مطالعه، از کمک پژوهشگر که از نوع مداخله اطلاعی ندارد به منطور ارزیابی درد استفاده می شود. شرکت کنندگان/شرایط ورود و عدم ورود: معیار های ورود: سن بین 18 تا 60 سال داشته باشند. تمایل به همکاری و شرکت در پژوهش داشته باشند. عدم حساسیت شناخته شده به لیدوکایین. اختلال کلامی ، بینایی و شنوایی نداشته باشد. معیارهای عدم ورود: شروع دردهای مزمن دیگر که ارزیابی درد ناشی از ورود سوزن به عروق ناحیه فیستول را تحت تاثیر قرار می دهد. عدم موفقیت در ورود سوزن به عروق ناحیه فیستول در اولین اقدام و نیاز به تکرار کانولاسیون.ّ گروه‌های مداخله: درگروه مداخله اول، اثر تنفس ریتمیک بر شدت درد کانولاسیون فیستول دیالیز بررسی میشود. درگروه مداخله دوم، اثر اسپری لیدوکایین 10درصد بر شدت درد کانولاسیون فیستول دیالیز بررسی میشود. متغیرهای پیامد اصلی: درد کانولاسیون فیستول دیالیز