مقایسه روش های کانولاسیون نردبان طنابی و ناحیه ای بر شدت و ترس از درد بیماران تحت درمان با همودیالیز

مقایسه روش های کانولاسیون نردبان طنابی و ناحیه ای بر شدت و ترس از درد بیماران تحت درمان با همودیالیز

کارآزمایی بالینی دو گروهی موازی با شرکت 70 بیمار

این مطالعه یک کار آزمایی بالینی دوگروهی است که با شرکت 70 بیمار تحت درمان با همودیالیز در شهر همدان در سال 1400 انجام خواهد شد. در گروه A( روش نردبانی)، با استفاده از سوزن 16G با زاویه 20 تا 45 درجه حداقل 5 سانتی متر از ناحیه آناستوموز فاصله گرفته نیدل شریانی را وارد کرده و نیدل وریدی را با فاصله حداقل 5 سانتی متر از نیدل شریانی در ورید مناسب وارد می کند. در جلسه دوم همودیالیز محل ورود نیدل 5/0 تا 1 سانتی متر از نیدل شریانی و هم نیدل وریدی فاصله گرفته و کانولاسیون به روش قبل تا شش جلسه انجام می شود. در گروه B(ناحیه ای) کانولاسیون در نوبت دوم تا ششم، سوزن شریانی و وریدی نزدیک محل کانولاسیون اول در ناحیه فیستول فیکس می شود

معیار ورود: داشتن فیستول شریانی وریدی مناسب جهت کانولاسیون ناحیه ای و نردبان طنابی، سن بین 18 تا 65 سال، سابقه حداقل 3 ماه همودیالیز از طریق فیستول معیار خروج: عدم تمایل بیمار جهت ادامه حضور در مطالعه، انجام پیوند کلیه

گروه مداخله A: در این گروه پژوهشگر به مدت دو هفته از روش کانولاسیون نردبان طنابی استفاده می کند. که در هر هفته سه بار کانولاسیون شریانی و سه بار کانولاسیون وریدی انجام می شود که در هربار قبل و بلافاصله بعد از کانولاسیون ترس از درد و شدت درد بیماران اندازه گیری می شوند. گروه مداخله B: در این گروه پژوهشگر به مدت دو هفته از روش کانولاسیون ناحیه ای استفاده می کند. که در هر هفته سه بار کانولاسیون شریانی و وریدی انجام می شود. هربار قبل و بلافاصله بعد از کانولاسیون ترس از درد و شدت درد بیماران اندازه گیری می شوند.

شدت درد