دیسفاژی یکی از شایعترین اختلالات همراه با بیماری مالتیپل اسکلروزیس است که در صورت عدم درمان آن می تواند اثرات مهمی بر کیفیت زندگی این بیماران بگذارد و باعث کاهش وزن، آسپیراسیون و عفونت ریه می شود. 1- هدف از این مطالعه بررسی اثر درمان رایج دیسفاژی بر عملکرد بلع این بیماران است. 2- این مطالعه یک کار آزمایی بالینی تصادفی دو سویه کور است. 3- 20 بیمار مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس که به مرکز تحقیقات بیمارستان سینا دانشگاه علوم پزشکی تهران مراجعه کرده اند و شکایت دیسفاژی دارند، پس از بررسی معیارهای ورود و خروج به این مطالعه وارد و به دو گروه به صورت تصادفی تقسیم می شوند. محقق اصلی درمانگر است و از نوع درمان مطلع خواهد بود اما از نتایج ارزیابی ها که توسط ارزیاب انجام می شود، آگاه نخواهد شد. از سوی دیگر همه بیماران و ارزیاب نسبت به نوع درمان ارائه شده بی اطلاع هستند. لازم به ذکر است که بیماران توسط منشی کلینیک دیسفاژی به صورت تصادفی در دو گروه تقسیم می شوند بنابراین درمانگر و ارزیاب در تقسیم بیماران سهمی ندارند. 4- معیارهای ورود: محدوده سنی 20 -60 سال، عدم مصرف داروهای استروئیدی در یکماه اخیر، عدم ابتلا به بیماری های همراه با دیسفاژی مانند سکته مغزی، عدم ابتلا به بیماری های شناختی، ابتلا به دیسفاژی براساس آزمون ماسا، عدم دریافت هرگونه درمان دیسفاژی و معیارهای خروج: ابتلا به ریفلاکس شدید،دیسفاژی به علت مسمومیت دارویی،بارداری،عدم تمایل به ادامه روند درمان میباشد. 5- مداخلات : به گروه اول پروتکلی از درمان‌های جبرانی، تغییرات پوسچر، تمرینات حرکتی دهانی مانورهای بلع و مراقبتهای معمول ارائه می شود. این درمان به مدت 30 دقیقه، 3 روز در هفته و برای 6 هفته متوالی ارائه خواهد شد. گروه دوم و گروه کنترل مراقبت های معمول برای بلع ایمن که شامل تغییر در سرعت ، حجم و غلظت مواد غذایی است به مدت 30 دقیقه ، 3 روز در هفته و برای 6 هفته متوالی ارائه خواهد شد. ارزیابی‌های وجود و شدت دیسفاژی و آسپیراسیون در قبل از درمان، در انتهای هفته سوم، انتهای هفته ششم و انتهای هفته دوازدهم (پیگیری) در تمامی گروه‌های درمانی انجام می‌شود. 6- متغیرهای اصلی: نمره آزمون ماسا و نمره مقیاس آسپیراسیون- پنتریشن