بررسی تاثیر تمرینات فشرده دامنه حرکتی زبان بر عملکرد بلع بیماران مبتلا به اختلال بلع ناشی از سکته مغزی

تعیین تاثیر تمرینات فشرده دامنه حرکتی زبان بر عملکرد بلع بیماران مبتلا به دیسفاژی ناشی از سکته مغزی

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، با گروه موازی ، دو سویه کور ، تصادفی شده بر روی 24 بیمار

تعداد 24 بیمار به دو گروه کنترل و تجربی تقسیم خواهند شد و هر دو گروه، درمان رایج دیسفاژی را برای مدت 6 هفته (3 جلسه در هفته) ، دریافت خواهند کرد. در گروه کنترل تمرینات دامنه حرکتی زبان مستخرج از درمان رایج دیسفاژی را در هر جلسه به صورت یک ست تمرین 10 تایی دریافت خواهند کرد درحالیکه، گروه تجربی همان تمرینات را در هر جلسه در یک ست تمرین 20 تایی (دو برابر گروه کنترل)، دریافت میکنند. سایر تمرینات درمان رایج دیسفاژی برای هر دو گروه به طور یکسان انجام خواهد شد. قبل از شروع درمان، بعد از پایان هفته سوم درمان و بعد از پایان شش هفته درمان ارزیابی انجام میشود. همچنین بعد از 6 هفته فالوآپ نیز ارزیابی تکرار میشود. در این مطالعه افراد تحت درمان و محقق کورسازی میشوند.

شرایط ورود به مطالعه: 1. تاریخچه ی هرگونه بیماری که با دیسفاژی همراه است مانند پارکینسون، آسیب نخاع گردنی، ضربه مغزی، میاستنی گراویس و آمیوتروفیک لترال اسکلروزیس در سابقه پزشکی بیمار وجود نداشته باشد. 2. بیمار دارای اختلالات شناختی مانند دمانس نباشد (بر طبق نظر نورولوژیست) 3. ابتلا به دیسفاژی بر اساس تست آب 4. ابتلا به دیسفاژی در مرحله دهانی و آمادگی دهانی 5. بیمار تاکنون تحت هیچگونه برنامه درمانی جهت بهبودی بلع قرار نگرفته باشد 6. سن بیمار حداقل 20 سال باشد 7. حداقل 3 ماه از بروز سکته گذشته باشد شرایط عدم ورود به مطالعه: 1. بارداری 2. دیسفاژی به علت مسمومیت دارویی 3. سکته های ساقه مغز 4. نیمه رها کردن فرایند درمان توسط بیمار 5. عدم تمایل بیمار به ادامه روند درمان

گروه کنترل گروه تجربی

زیرمجموعه های آزمون ارزیابی عملکرد بلع مان شامل: هوشیاری؛ همکاری؛ درک شنیداری؛ تنفس؛ دیس پراکسی؛ دیسفازی؛ دیزارتری و غیره

برای این مطالعه از تصادفی سازی طبقه بندی شده استفاده میشود. در این نوع تصادفی سازي، تعداد n فرد نمونه (n حجم نمونه ي کل که مساوي حجم نمونه در دو گروه است می باشد که در این مطالعه 24 است) بر مبناي شدت بیماري در سه طبقه (شدید متوسط خفیف) قرار می گیرند. سپس تصادفی سازي در هر طبقه به روش تصادفی سازي بلوك جایگشتی با حجم بلوك 2 صورت میگیرد. ذکر این نکته ضروري است که تعداد افراد در هر طبقه باید زوج باشد. گروه هاي مداخله و کنترل به نام A یا B اختصاص داده شده که این کار توسط فردي خارج از تیم تحقیق و بدون اطلاع تیم تحقیق انجام می شود. سپس در هر طبقه تصادفی سازي اینگونه انجام می شود که یک زوج بیمار (2 نفر بیمار) انتخاب شده و با استفاده از بلوك دوتایی از قبل تهیه شده توسط فرد خارج از تیم تحقیق (فرد انجام دهنده ي پنهان سازي) یکی به گروه A و دیگري به گروه B اختصاص می یابد. این کار تا زمان تمام شدن بیماران در هر طبقه ادامه می یابد. این روند در هر سه طبقه انجام می شود

در این مطالعه کورسازی افراد تحت مطالعه و محقق صورت میگیرد.