هدف از اين مطالعه بررسي تاثير تمرينهاي يوگا بر انعطاف پذيري ستون فقران، درد و ناتواني عملکردي در زنان مبتلا به فتق مزمن ديسک کمر بود. اين كارآزمايي باليني تصادفي در سال 1389 در دانشگاه علوم پزشکي زاهدان انجام شد. بيست و هشت بيمار با فتق ديسك مزمن كمر از طريق نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. معيارهاي ورود به مطالعه عبارت بودند از: درد کمر با انتشار به پا که حداقل 3 ماه از شروع آن گذشته، سن بيشتر از 18 سال و کمتر از 60 سال، مناسب بودن تمرين بر اساس ارزيابي کلينيکي، بيماراني که بر اساس پرسشنامه آمادگی فعالیت جسمانی تمرين براي آنها ممنوع نباشد و مبتلا به فتق ديسک کمر بر اساس تشخيص پزشک مربوطه و کليشه راديوگرافي باشند. شرايط خروج از مطالعه عبارت بودند از: پاتولوژي‌هاي مشکوک يا تأييد شده خطرناک ستون فقرات، حاملگي تأييد شده يا مشکوک، جراحي ستون فقرات، کامل نشدن درمان و دريافت درمان‌هاي ديگر طي مطالعه. بیماران به صورت تصادفي در يکي از دو گروه تمرين‌هاي يوگا (14 نفر) و متداول (14 نفر) (تمرينهاي عضلات شکم و پشت) قرار گرفتند. درد (رتبه اي) با مقياس ديداري درد، افسردگي با پرسشنامه بک دپرشن اینونتوری 2، زاويه لوردز كمر (درجه) با خط‌كش انعطاف‌پذير، دامنه حرکتي فلکسيون كمر (سانتيمتر) با آزمون تغيير يافته شوبر و شدت ناتواني (رتبه اي) با شاخص ناتواني اسوستري قبل و پس از درمان اندازه‌گيري گرديدند. برنامه تمرين براي هر دو گروه شامل 16 جلسه تمرين طي 8 هفته, هر هفته 2 جلسه و هر جلسه حدود 45 دقيقه بود.