مقايسه تمرين های اختصاصی ثبات دهنده کمر با تمرين های متداول در کاهش درد و ناتوانی: مطالعه کنترل شده تصادفی در بيماران مبتلا به اسپونديلوليزيس و اسپونديلوليستزيس

هدف از اين مطالعه مقايسه تمرينهاي اختصاصی عضلات ثبات دهنده كمر با تمرين هاي متداول در کاهش درد و ناتوانی در افراد مبتلا به اسپونديلوليزيس و اسپونديلوليستزيس بود. اين كارآزمايي باليني تصادفی یکسوکور در سال 1388 در دانشگاه علوم پزشکی زاهدان انجام شد. بيست و چهار بيمار با اسپونديلوليزيس و اسپونديلوليستزيس از طريق نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. معيارهای ورود به مطالعه عبارت بودند از: درد غير اختصاصی کمر که حداقل 3 ماه از شروع آن گذشته، سن بيشتر از 18 سال و کمتر از 80 سال، مناسب بودن تمرين کنترل حرکت بر اساس ارزيابی کلينيکی، بيماراني که بر اساس PARQ تمرين براي آنها ممنوع نباشد، مبتلا به اسپونديلوليستزيس واسپونديلوليزيس ايسميک بر اساس تشخيص پزشک و بيماراني که بر اساس راهنمای ACSM (American College of Sports Medicine) تمرين براي آنها محدوديت نداشته باشد. شرايط خروج از مطالعه عبارت بودند از: پاتولوژی‌های مشکوک ستون فقرات، حاملگی، اختلالات ريشه عصبی، جراحي ستون فقرات، کامل نشدن درمان و دريافت درمان‌های ديگر طی مطالعه. بيماران به صورت تصادفي در يکی از دو گروه تمرين‌های ثبات دهنده (12 نفر) و متداول (12 نفر) قرار گرفتند. درد (رتبه ای) با مقياس ديداری درد، زاويه لوردز كمر (درجه) با خط‌كش انعطاف‌پذير، دامنه حرکتي فلکسيون كمر (سانتيمتر) با آزمون تغيير يافته شوبر و شدت ناتواني (رتبه ای) با شاخص ناتواني اسوستری قبل و پس از درمان اندازه‌گيری گرديدند. برنامه تمرين برای هر دو گروه شامل 24 جلسه تمرين طی 12 هفته، هر هفته 2 جلسه و هر جلسه حدود نيم ساعت بود.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زاهدان