مقایسه تاثیر تمرین های ثبات دهنده کمری با تمرین های مکنزی بر ثبات کمری-لگنی و ضخامت عضلات عرضی شکم و مالتی فیدوس در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی

هدف از اين مطالعه مقایسه تاثیر تمرین های ثبات دهنده کمری با تمرین های مکنزی بر ثبات کمری-لگنی و ضخامت عضلات عرضی شکم و مالتی فیدوس در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی است. این کارآزمایی بالینی در سال 1390 در دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام خواهد شد. سی بیمار مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب می شوند. معیارهای ورود به مطالعه عبارت هستند از: درد غير اختصاصی کمر که حداقل 3 ماه از شروع آن گذشته و سبب اختلال عملکرد شده، درد مزمن کمر با یا بدون ارجاع به اندام تحتانی و سن بين 18 تا50 سال. شرایط خروج از مطالعه عبارتند از: شكستگي تازه در کمر، فتق ديسك، بيماري های ‌التهابي، اسپونديلوليستزيس يا اسپونديلولیزيس، بدخيمي، حاملگی و تشديد علايم (درد و ناتواني) بدنبال انجام تمرین. بیماران به صورت تصادفی (توالی تصادفی اعداد) در یکی از دو گروه تمرین های ثبات دهنده (15 نفر) و تمرین های مکنزی (15 نفر) قرار خواهند گرفت. درد (رتبه ای) با مقیاس دیداری درد، لوردوز کمر با خط کش انعطاف پذیر، دامنه فلکسیون و اکستانسیون کمر (سانتی متر) با آزمون تغییر یافته-تغییر یافته شوبر، ناتوانی (رتبه ای) با شاخص رتبه ای عملکرد، ثبات کمری-لگنی با بیوفیدبک فشاری و ضخامت عضلات عرضی شکم و مالتی فیدوس با اولتراسونوگرافی قبل و بعد از مداخله اندازه گیری خواهند شد. برنامه تمرین برای هر دو گروه شامل 18 جلسه تمرین طی 6 هفته، هر هفته 3 جلسه و هر جلسه حدود یک ساعت خواهد بود.

معاونت تحقيقات و فنآوري دانشگاه علوم پزشكي تهران