هدف ازمطالعه: ارزیابی اثربخشی یک برنامه‌ی ساختارمند موسیقی‌درمانی گروهی در بهبود الگوهای پردازش حسی و مهارت‌های اجتماعی در کودکان ۶ تا ۱۲ سال مبتلا به اختلال طیف اوتیسم، در مقایسه با آموزش مهارت‌های اجتماعی گروهی بدون استفاده از موسیقی. طراحی: کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل، با گروه های موازی، بدون کورسازی در مداخله، یک سویه کور شده در آنالیز داده، تصادفی شده، بر روی 20 شرکت کننده. نحوه و محل انجام مطالعه: این کارآزمایی در بخش کاردرمانی بیمارستان امام حسین (ع) در تهران، ایران انجام خواهد شد. کودکان واجد شرایط از طریق کلینیک‌های روزانه این مرکز جذب خواهند شد. این کارآزمایی برای شرکت‌کنندگان و درمانگران به صورت آزاد انجام می‌شود؛ با این حال، آنالیز داده ها کور خواهد بود. یک ارزیاب مستقل که در ارائه مداخله دخیل نیست و از تخصیص گروه‌ها بی‌اطلاع است، تمام فرآیند آنالیز داده را انجام خواهد داد. شرکت کنندگان/شرایط ورود و عدم ورود: معیارهای ورود عبارت است از - کودکان بین 6 تا 12 سال - تشخیص ASD براساس DSM-5 و توسط روانپزشک کودک و نوجوان واجد صلاحیت - سلامت جسمی پایدار و نبود مشکلات حاد پزشکی - داشتن توانایی های پایه ارتباطی جهت مشارکت در فعالیت های گروهی - رضایت آگاهانه توسط والدین یا قیم قانونی معیارهای خروج عبارت است از - وجود هر گونه احتلال نورولوژیک کنترل نشده (مانند صرع) - نقص بینایی یا شنوایی قابل توجه که مشارکت در جلسات موسیقی درمانی را تحت تاثیر قرار می دهد. - مشکلات رفتاری شدید که بتواند مشارکت در فعالیت های گروهی را تحت تاثیر قرار دهد. - شرکت در جلسات موسیقی درمانی فشرده در 6 ماه گذشته - ناتوانی یا عدم تمایل خانواده در شرکت در جلسات مشخص شده گروه‌های مداخله: برنامه موسیقی درمانی گروهی، ۱۴ جلسه (هر جلسه ۳۰ تا ۴۵ دقیقه)، شامل آهنگ‌های خوشامدگویی و پایانی ساختارمند، تمرین‌های ریتمیک، نواختن ساز، آواز خواندن و فعالیت‌های مبتنی بر حرکت که برای تحریک پردازش حسی و ارتقای تعامل اجتماعی طراحی شده‌اند. متغیرهای پیامد اصلی: نمره نیم‌رخ حسی - اندازه گیری توسط نیم‌رخ حسی کودکان 2 نمره پاسخگویی اجتماعی - اندازه گیری با مقیاس پاسخگویی اجتماعی 2