یک کارآزمایی تصادفی، دوسوکور و متقاطع برروی 70 بیمار بتا تالاسمی ماژور در مرکز تحقیقات تالاسمی در دانشگاه علوم پزشکی مازندران انجام شد. هدف از این مطالعه تعیین اثرات سیلیمارین برروی سطوح فریتین و آهن سرم در مقایسه با پلاسبو در بیماران بتا تالاسمی تحت درمان با دفع کننده آهن بود. این مطالعه در سه مرحله طراحی شده بود. در طول مرحله اول، بیماران قرص سیلیمارین (140 میلی گرم - 3 بار در روز) یا قرص دارونما (3 بار در روز) را برای 12 هفته دریافت کردند. فاز 2، فاز استراحت در طول 2 هفته بود. در مرحله 3، بیمارانی که به طور تصادفی برای دریافت سیلیمارین قرار گرفتند، برای دریافت پلاسبو تغییر داده شدند. همچنین، بیمارانی که به طور تصادفی برای دریافت پلاسبو در مرحله 1 قرار گرفتند به دریافت سیلیمارین تغییر داده شدند. آهن و فریتین سرم بلافاصله قبل و بعد از هر دوره اندازه گیری شد. . تغییر در رژیم درمانی معیار خروج در طی مطالعه بود.