کارآزمایی بالینی در ارزیابی اثرات دفریپرون-دفروکسامین در عملکرد قلب بیماران تالاسمی ماژور

این تحقیق یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی می باشد. هدف از این مطالعه تعیین اثر دفریپرون- دفروکسامین در عملکرد قلب بیماران تالاسمی ماژور می باشد. معیار ورود به مطالعه تحت درمان بودن با شلاتور آهن دفروکسامین زیر جلدی به صورت 5 شب در هفته (با دوز 50-30 میکروگرم بر کیلوگرم) به مدت 3 سال و معیارهای خروج از مطالعه عوارض گوارشی، عدم همکاری در انجام آزمایشات کنترل (ALT, CBC) و خستگی از رفت و آمدهای مکررجهت کنترل مصرف داروی دفریپرون می باشند. 12 نفر از بیماران مبتلا به بتا تالاسمی ماژور مراجعه کننده به بیمارستان طالقانی گرگان که تحت درمان شلاتور آهن دفروکسامین زیر جلدی با دوز 50-30 میکروگرم بر کیلوگرم برای 5 شب در هفته به مدت 3 سال قرار گرفته اند به صورت تصادفی انتخاب شده، برای آنها اکوکاردیوگرافی انجام می شود و LVEF (میزان خونی که در هر ضربان از قلب خارج می شود) و سطح فریتین سرم تعیین می گردد. سپس این بیماران تحت درمان دفریپرون با دوز 100-50 میکروگرم بر کیلوگرم روزانه و دفروکسامین با دوز 50-30 میکروگرم بر کیلوگرم برای 3 شب در هفته به مدت 3 سال قرار خواهند گرفت. درپایان هر سال بیماران تحت اکوکاردیوگرافی قرار گرفته، LVEF و فریتین سرم تعیین خواهد شد. در نهایت مقادیر LVEF و فریتین سرم به دست آمده در طی 3 سال با مقادیر قبل از شروع مطالعه مقایسه خواهد شد.

دانشگاه علوم پزشکی گلستان