هدف ازمطالعه: تعیین تأثیر پرپولیس بر میزان بروز پریتونیت ناشی از کاتتر دیالیز صفاقی مزمن میباشد. طراحی: کارآزمایی بالینی، بیماران وارد شده به مطالعه به روش بلاک تصادفی، در یکی از گروه های مداخله، کنترل یا شاهد قرار می گیرند، گروه های موازی، دو سویه کور. نحوه و محل انجام مطالعه: مطالعه در بیمارستان شفا تهران انجام می شود. پماد پرپولیس به صورت کور در اختیار فرد دیالیز کننده گذاشته می شود. آنالیز کننده داده ها نیز اطلاع ندارد. هر دو هفته یک بار، بیمار از نظر بروز علائم پریتونیت بررسی خواهد شد. به صورت ماهیانه و با مشاهده علایم عفونت و پریتونیت، کشت از ترشحات محل خروج کاتتر و مایع خروجی دیالیز به مدت 6 ماه ارسال خواهد شد. شرکت کنندگان/شرایط ورود و عدم ورود: معیارهای ورود به مطالعه: بیماران 60-18 سال؛ حداقل سابقه سه ماه دیالیز صفاقی؛ نداشتن عفونتهای حاد؛ حداقل انجام 4-2 جلسه دیالیز صفاقی در روز؛ و نداشتن سابقه حساسیت به عسل میباشد. معیارهای خروج از مطالعه: وجود سایر عفونتها؛ عفونت محل خروج کاتتر؛ عفونت تونل یا پریتونیت در ماه قبل؛ درمان با آنتی بیوتیک در چهار هفته گذشته؛ حاملین استافیلوکک ائورئوس؛ سابقه بیماری روانپزشکی و اختلال درک میباشد. گروه‌های مداخله: گروه مداخله: یک روز در میان پس از دیالیز صبح، محل کاتتر با نرمال سالین 9/0% شستشو می شود؛ سپس از پماد پرپولیس ۱۰ درصد بمدت 6 ماه استفاده می کنند. گروه کنترل: یک روز در میان، پس از دیالیز صبح، محل کاتتر با نرمال سالین 9/0% شستشو می شود؛ سپس از پماد موپروسین دو درصد به مدت 6 ماه استفاده می کنند. گروه شاهد: محل کاتتر با نرمال سالین 9/0% به مدت 6 ماه شستشو می شود. متغیرهای پیامد اصلی: پریتونیت با وجود مایع خروجی کدر، درد شکمی، تعداد گلبول های سفید خون بیش از 100/mm3 (حداقل 50 درصد نوتروفیل ها)، تب و کشت مایع دیالیز مثبت ارزیابی می شود.