هدف ازمطالعه: بررسی اثربخشی گوش دادن به موسیقی کلاسیک بی‌کلام بر بهبود عملکرد شناختی و خلق و کاهش علائم پس از ضربه در بیماران مبتلا به ضربه مغزی خفیف. طراحی: کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده دوسوکور با گروه‌های موازی و کنترل، فاز ۲، روی ۱۰۰ بیمار؛ تخصیص به گروه موسیقی‌درمانی یا کنترل با روش تصادفی‌سازی بلوکی متغیر. نحوه و محل انجام مطالعه: پس از رضایت آگاهانه، بیماران ≥۱۸ سال با ضربه مغزی خفیف بستری در بیمارستان امام حسین(ع) وارد مطالعه شده و با تصادفی‌سازی بلوکی متغیر به گروه موسیقی‌درمانی یا کنترل تخصیص می‌یابند. گروه مداخله روزانه ۱ ساعت تا ۱۴ روز پس از ترخیص به موسیقی کلاسیک بی‌کلام گوش می‌دهد؛ گروه کنترل فقط مراقبت استاندارد دریافت می‌کند. ارزیابی‌ها در زمان بستری و در ۲ هفته، ۱، ۳، ۶ و ۱۲ ماه پس از ترخیص انجام می‌شود. شرکت کنندگان/شرایط ورود و عدم ورود: بیماران ≥۱۸ سال با تشخیص اولیه ضربه مغزی خفیف بستری در بخش‌های عمومی. معیارهای ورود: توانایی درک و اجرای دستورالعمل‌ها، دسترسی به دستگاه پخش موسیقی و هدفون، و تمایل به پیگیری. معیارهای عدم ورود: سابقه TBI، بیماری نورولوژیک عمده، اختلال روانپزشکی شدید، کم‌شنوایی قابل توجه، سوءمصرف فعال مواد یا الکل، یا ناتوانی در تکمیل پرسشنامه‌ها. گروه‌های مداخله: گروه مداخله: علاوه بر مراقبت استاندارد، از روز ۲–۳ بستری تا ۱۴ روز پس از ترخیص روزانه ۱ ساعت به موسیقی کلاسیک بی‌کلام با هدفون گوش می‌دهند و آن را ثبت می‌کنند. گروه کنترل: فقط مراقبت استاندارد شامل استراحت، کنترل علائم و بازگشت تدریجی به فعالیت‌ها را دریافت می‌کنند. متغیرهای پیامد اصلی: The Cambridge Neuropsychological Test Automated Battery (CANTAB)