مقایسه تاثیر تمرینات کششی و تمرینات فشاری در تغییرات فعالیت الکتریکی عضلات کمر و عضلات مربوط به عصب سیاتیک در حین خم شدن تنه و پدیده فلکشن-ریلکسیشن در بیماران کمردرد مبتلا به سندرم پیریفورمی

از بین بیماران کمردرد همراه با سندرم پیریفورمیس مراجعه کننده به کلینیک ویژه (مهدیه) دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه که دارای مشکل درد در ناحیه باسن بوده و فاقد تحمل نشستن میباشند و تست فرایبرگ (چرخش داخلی ران خم شده)، تست پیس(ابداکسیون پای مبتلا) و تست مچ بر روی زانوی مقابل در آنها مثبت بوده و انجام این تستها باعث کشیدگی عضله و درد در آن شود تعداد 50 نفر به صورت تصادفی در یکی از گروههای 1- تمرینات کششی عضله پیریفورمیس و یا 2- گروه تمرینات فشاری عضله پیریفورمیس قرار داده میشوند. درمان در هر دو گروه سه جلسه در هفته و مجموعا 10 جلسه خواهد بود. در هر دو گروه ۱۵ دقیقه گرمای موضعی با هات پک و جریان الکتریکی ضد درد (تی ان اس) اعمال خواهد شد. در گروه اول در هر جلسه 3 ست 2 دقیقه ای تمرین کششی عضله پیریفورمیس اعمال و در گروه دوم 3 ست 2 دقیقه ای تمرین فشاری عضله پیریفورمیس اعمال میگردد. قبل و پس از پایان تمرینات از عضلات: 1- لانجیسموس ۲- ایلیوکوستالیس ۳- گاستروکنمیوس و ۴- تیبیالیس قدامی سمت مبتلا سیگنالهای الکترومیوگرافی در چهار وضعیت: ۱- حین ایستادن آرام و راحت ۲- خوابیده در وضعیت طاقباز ۳- وضعیت کشیدگی عضله (خوابیده به پهلو و ران و زانوی اندام تحتانی بالایی در حالت خم شده) و ۴- خم شدن به جلو در حالت ایستاده ثبت میگردد. جذر ریشه دوم (ار ام اس) سیگنال عضلات محاسبه شده و این عدد ملاک قضاوت در مورد فعالیت عضلات خواهد بود. میزان درد و ناتوانایی بیماران نیز در دو مقطع آغاز و پایان مطالعه به ترتیب با استفاده از مقیاس دیداری درد و پرسشنامه اوسوستری نیز اندازه گیری میشود

دانشگاه ع پ کرمانشاه، معاونت تحقیقات