بررسی اثربخشی روایت نویسی بر افسردگی، اضطراب، استرس، امید به زندگی و کیفیت زندگی افراد معتاد به آمفتامین در مقایسه با گروه کنترل

این پژوهش نوعی مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی است. جامعه مورد بررسی شامل 30 نفر افراد معتاد به آمفتامین مراجعه کننده به بیمارستان فارابی کرمانشاه در سال 95-1394 می باشد. پس از انتخاب نمونه ها، آزمودنیها برگه رضایت آگاهانه را امضا می کنند. شرایط ورود به مطالعه: کسب نمره معادل استرس کم تا متوسط (نمره بین 15 تا 25) در پرسشنامه افسردگی و اضطراب و استرس (DASS-21). شرایط خروج از مطالعه: کسب استرس ضعیف و یا نمرات شدید در پرسشنامه افسردگی و اضطراب و استرس (DASS-21)؛ وجود افکار خودکشی گرایانه. آزمودنیها به طور تصادفی در دو گروه، یک گروه مداخله روایت نویسی و یک گروه کنترل گمارده می شوند. از گروه مداخله خواسته می شود به مدت هشت هفته و هفته ای یک بار احساسات و تجربیات خود را براساس مدل گیبس (چه اتفاقی افتاد؟، احساسات و افکارتان چگونه بود؟، خوب و بد این تجربه چه بود؟، چه درسی از این موقعیت گرفتید؟، چه کارهای دیگری می توانستید انجام دهید؟، اگر دوباره اتفاق بیفتد چه خواهید کرد؟) در دفترچه های روایت نویسی بنویسند. آزمودنیها پرسشنامه افسردگی و اضطراب و استرس، پرسشنامه کیفیت زندگی و امید به زندگی را قبل از شروع اولین جلسه درمان، آخرین جلسه درمان و یک ماه بعداز خاتمه درمان تکمیل می کنند. اهداف مطالعه: 1. تعیین میزان اثربخشی روایت نویسی بر افسردگی، اضطراب، استرس، کیفیت زندگی و امید به زندگی افراد معتاد به آمفتامین. 2. مقایسه اثربخشی روایت نویسی با گروه کنترل بر افسردگی، اضطراب، استرس، کیفیت زندگی و امید به زندگی افراد معتاد به آمفتامین.

دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه