تاثیر آموزش به روش teach back بر خودکارآمدی و خودمراقبتی بیماران مبتلا به نارسایی قلبی

هدف این پژوهش تعیین تاثیر آموزش به روش teach back بر خودکارآمدی و خودمراقبتی بیماران مبتلا به نارسایی قلبی بود. 62 بیمار نارسایی قلبی بستری در بیمارستان¬های امام رضا(ع) و قائم(عج) مشهد به صورت تخصیص تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل بررسی شدند. در گروه مداخله، آموزش خودمراقبتی به صورت انفرادی به روش teach backبه مدت 4-3 روز اجرا شد و در گروه کنترل آموزش خودمراقبتی به روش معمول ارائه گردید. معیارهای ورود به مطالعه شامل سن 18 سال و بالاتر؛ مبتلا بودن به یکی از انواع نارسایی قلبی طبق تشخیص متخصص قلب و بر اساس علائم و تست های تشخیصی؛ توانایی تکلم و فهم زبان فارسی؛ داشتن حداقل سواد خواندن و نوشتن؛ عدم شرکت قبلی در برنامه آموزش حضوری؛ نداشتن مشکلات گفتاری، شنیداری و نقاص شناختی و حافظه( بر اساس فرم معاینه مختصر روان)؛ هوشیار بودن؛ عدم ابتلا به بیماری مزمن شدید( مانند بیماری تیروئید، سرطان، بیماری انسدادی ریه، آسم، نارسایی کلیوی و کبدی و محدودیت حرکتی)؛ عدم ابتلا به اختلال روانی شناخته شده( مانند افسردگی) و نداشتن سابقه بستری به علت بیماری های روانی بود و معیارهای خروج عبارت بود از: عضو تیم درمان بودن بیمار، عدم تمایل به ادامه همکاری در هر یک از مراحل پژوهش؛ عدم امکان برقراری ارتباط تلفنی یا عدم مراجعه بیمار؛ ایجاد حادثه استرس زای شدید در طول دوره پیگیری؛ فوت بیمار. پرسشنامه خودکارآمدی قلبی و پرسشنامه رفتارهای خودمراقبتی اروپایی نارسایی قلبی قبل و یک ماه بعد از مداخله تکمیل گردید.

دانشگاه علوم پزشکی مشهد