مقایسه ی اثر کینزیوتیپ و بریس نئوپرن بر پروپریوسپشن مچ پا در ورزشکاران مبتلا به پیچ خوردگی مکرر مچ پا

مقدمه: یکی از نامطلوب ترین پیامدهای پیچ خوردگی ها ی مچ پا، تکراری شدن این آسیب ها پس از وقوع نخستین پیچ خوردگی می باشد که شیوع آن به 80 % نیز می رسد. یکی از مهمترین عوامل مکرر شدن این آسیب ها اختلال در پروپریوسپشن است. هدف ما در این مطالعه بررسی و مقایسه ی اثر کینزیوتیپ و بریس نئوپرن بر پروپریوسپشن مچ پا در ورزشکاران آسیب دیده می باشد. مواد و روش ها: 66 ورزشکار مبتلا به پیچ خوردگی مکرر مچ پا جهت شرکت در مطالعه انتخاب و بطور تصادفی در سه گروه (گروه1: کینزیوتیپ، گروه2: بریس نئوپرن، گروه3: کنترل) قرار گرفتند. شرکت کنندگانی که التهاب یا ورم در اندام تحتانی داشتند از مطالعه خارج شدند. میانگین خطای افراد در بازسازی زوایای پلانتار فلکسیون 10 و 30 درجه و اینورژن 5 و 20 درجه قبل و بعد از مداخله محاسبه شد. نتایج: در هر چهار حالت مورد آزمایش بعد از مداخله، بهبود معناداری در دقت بازسازی زوایا، در دو گروه تیپینگ و بریس نسبت به قبل از مداخله دیده شد. همچنین در هر چهار حالت مورد آزمایش بهبودی در دقت بازسازی زوایا در گروه های درمانی به طور معناداری نسبت به گروه کنترل بیش تر بود. نتیجه گیری: ما نتیجه گرفتیم که استفاده از این دو مداخله می تواند در بهبود پروپریوسپشن در ورزشکاران دچار پیچ خوردگی مچ پا مؤثر باشد.

دانشگاه علوم پزشکی شیراز