مقايسه تمرين زنجيره کينماتيک باز با بسته زانو در کاهش درد و بهبود عملکرد بيماران مبتلا به درد قدام زانو

هدف از این مطالعه مقايسه تاثير تمرين زنجيره کينماتيک باز با تمرين زنجيره کينماتيک بسته زانو در کاهش درد و بهبود عملكرد زانو در افراد مبتلا به درد قدام زانو انجام بود. اين کارآزمايي باليني تصادفي دوسوکور در سال 1387 در دانشگاه علوم پزشكي زاهدان انجام شد. سي و دو بيمار با درد قدام زانو از طريق نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. معيارهاي ورود به مطالعه عبارت بودند از سن بين 40 - 15 سال، داشتن درد در ناحيه قدام زانو، عدم داشتن سابقه جراحي و ضربه، و مثبت بودن آزمون هاي ‌اپري هنشن پاتلا و کلارک. بيماراني كه دوره درمان خود را تکميل نكرده، در زمان انجام مطالعه از روشهاي درماني ديگر استفاده كرده يا در طي مطالعه دچار تروما شده يا عمل جراحي انجام داده، توانايي انجام تمرينات را نداشتند و علائم آنها (درد و ناتوانی) افزايش يافت از مطالعه حذف شدند.بيماران بصورت تصادفي در دو گروه تمرين های زنجيره کينماتيک باز (16نفر) و زنجيره کينماتيک بسته (16نفر) قرار گرفتند. گروه تمرين زنجيره کينماتيک باز، تمرين هاي ايزومتريک کوادريسپس و دامنه انتهايي اکستانسيون دريافت کردند. به گروه تمرين زنجيره کينماتيک بسته تمرين پرس پا داده شد. براي هر دو گروه از امواج ماوراي صوت با فرکانس 1مگاهرتز، نوع منقطع (1:4)، شدت 5/1وات بر سانتي متر مربع به مدت 5 دقيقه استفاده شد. درمان بمدت 30 جلسه، طي 6 هفته و هر هفته 5 جلسه انجام شد. درد قدام زانو با مقياس ديداری اندازه گيري درد (رتبه اي)، عملکرد زانو با پرسشنامه کوجالا (رتبه اي) و قدرت عضله کوادريسپس (بار) با داينامومتر دايناتست قبل و بعد از درمان اندازه گيري شدند.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی زاهدان