هدف ازمطالعه: مقایسه اثر آزادسازی مایوفیشیایی ساب آکسیپیتال و آزادسازی مایوفیشیایی دیافراگم بر شدت و مدت درد و کیفیت زندگی در بیماران دارای عارضه سردرد تنشی علامت دار در محدوده سنی 18 تا 40 سال طراحی: کارآزمایی بالینی با گروه های موازی، یک سویه کور (ارزیاب) تصادفی شده (سایت رندومایزر)، فاز 3 بر روی 22 بیمار. نحوه و محل انجام مطالعه: این مطالعه در دانشکده علوم توانبخشی شیراز به مقایسه اثر ارزش افزوده آزادسازی مایوفیشیایی دیافراگم بر آزادسازی مایوفیشیایی عضلات ساب آکسیپیتال در بیماران سردرد تنشی خواهد پرداخت. تکنیک های دستی 3 بار در هفته به مدت دو هفته اعمال می شوند. بر حفظ کورسازی ارزیاب، درمان و ارزیابی توسط افراد جداگانه انجام می شود. شرکت کنندگان/شرایط ورود و عدم ورود: دامنه سنی 18 تا 40 سال بیماران سردردی را به مدت 30 دقیقه تا 7 روز را گزارش کنند. سردرد بیماران حداقل دو مورد از خصوصیات زیر را داشته باشد: درد دو طرف سر باشد، خاصیت فشردن یا تنگ شدن داشته باشد، شدت کم تا متوسط داشته باشد، با انجام کار های روزمره (مانند راه رفتن یا بالا رفتن از پله) تشدید نشود. بیمارانی که حداقل 3 روز در هفته به مدت 4 هفته سردرد مزمن تنشی را تجربه کرده اند بیماران تهوع و استفراغ نداشته باشند (بی اشتهایی میتواند اتفاق بیوفتد) بیشتر از یک مورد فوتوفوبیا یا فونوفوبیا که مربوط اختلالی دیگر است را نداشته باشند. گروه‌های مداخله: یکی از گروه های مداخله آزادسازی مایوفیشیایی عضلات ساب آکسیپیتال و آزادسازی مایوفیشیایی دیافراگم را دریافت خواهند کرد. گروه دیگر فقط آزاد ساب آکسیپیتال. متغیرهای پیامد اصلی: شدت درد، مدت و فرکانس درد، کیفیت زندگی