هدف ازمطالعه: مقایسه تاثیر مصرف موضعی ژل پیروکسیکام و ژل دیکلوفناک و املا در کاهش درد تعبیه آنژیوکت در بیماران طراحی: کارآزمایی بالینی با گروه های موازی، یک سویه کور، تصادفی شده، بر روی 123 بیمار نحوه و محل انجام مطالعه: تعداد 123بیمار در بدو ورود بستری در بخش جراحی بیمارستان ولیعصر(عج) اراک به شرط داشتن معیارهای ورود و نداشتن معیارهای عدم ورود پس از توضیح کامل شرایط مطالعه و اخذ رضایت آگاهانه به عنوان جامعه هدف مورد بررسی قرار خواهند گرفت . پس از ثبت علائم حیاتی اولیه (فشار خون وضربان قلب) ، بیماران بصورت تصادفی به سه گروه تقسیم خواهند شد. ابزار گرداوری داده ها در این پژوهش ، پرسشنامه اطلاعات فردی (سن،قد،سابقه رگ گیری با انژیوکت و...) و مقیاس VAS جهت اندازه گیری شدت درد ناشی از رگ گیری خواهد بود. در تمامی بیماران کانولاسیون وریدی از یک ناحیه خاص که عبارتست از وریدهای پشت دست انجام خواهد شد . همچنین در تمامی بیماران از آنژیوکت با یک شماره همسان استفاده خواهد شد و تمام کانولاسیون ها توسط یک پرستار وارد وکارآزموده انجام خواهد گردید . پس از مشخص شدن گروه بیمارجهت کورسازی ، پژوهشگر تیوب داروهای مداخله را با کاورهای کاغذی پوشانده و سپس دارو را در موضع مورد نظر در هر گروه بکار خواهد برد شرکت کنندگان/شرایط ورود و عدم ورود: محدوده سنی 15 تا 65 سال ، بیماران ASA کلاس I , II ،عدم وجود درد به هر علتی گروه‌های مداخله: گروه اول : پیروکسیکام (P) ، به اندازه 10 میلیگرم ژل پیروکسیکام در محل مورد نظر (وریدهای پشت دست) در ابعاد 2 در 4 سانتیمتر قرار داده میشود . گروه دوم : دیکلوفناک (D) ، به اندازه 100 میلیگرم ژل دیکلوفناک در محل مورد نظر (وریدهای پشت دست) در ابعاد 2در 4 سانتیمتر قرار داده میشود . گروه سوم : املا (E) ، به اندازه 1.5 گرم از کرم در محل مورد نظر (وریدهای پشت دست) در ابعاد 2 در 4 سانتیمتر قرار داده میشود . . متغیرهای پیامد اصلی: شدت درد