مقایسه تاثیر دو داروي موضعی پیروکسیکام و املا بر شدت درد ناشی از کانولاسیون فیستول در بیماران دیالیزی

همودياليز رايج ترين شيوه درماني در روش هاي جايگزين دربيماران با نارسايي کليه است که در ايران و جهان از آن استفاده مي شود. دسترسی گسترده به دیالیز باعث شده که زندگی صدها نفر از هزاران بیمار دارای بیماری کلیوی مرحله نهایی (ESRD) طولانی گردد و این روند منجر می شود که بیماران با مرحله انتهایی کلیه به طور مکرر با استرس و درد ناشی از کانولاسیون مکرر فیستول مواجه باشند. تسکین این درد می تواند باعث بهبود پذیرش درمان و در ادامه باعث بهبود کیفیت زندگی در بیماران گردد. هدف این مطالعه تعیین تاثیر دو داروي موضعی پیروکسیکام و املا بر شدت درد ناشی از کانولاسیون فیستول در بیماران دیالیزی می باشد. این پژوهش به روش کار آزمایی بالینی ،تصادفی،دو سو کور،کنترل با پلاسبو می باشد. نمونه ها شامل 75 نفر از بیماران بخش دیالیز(عدم ابتلا به مشکلات سایکولوژیک،اعتیاد،درد حاد یا مزمن و...)می باشند که به روش بلوک بندی طبقه ای براساس گروه سنی،جنسیت،سطح تحصیلات و مدت زمان استفاده از فیستول درسه گروهA(گروه ژل پیروکسیکام)، B(گروه پماد املا) و C(گروه پلاسبو) به تعداد مساوی قرار گرفتند. در جلسه اول دیالیز به روش روتین و بدون هیچگونه مداخله ای کانولاسیون فیستول انجام و میزان درد با استفاده از مقیاس دیداری درد ثبت می گردد و در پایان این جلسه تیوپ پماد مورد نظر که سطح آن با استفاده از چسب پوشیده شده است، به همراه پانسمان شفاف در اختیار بیمار قرار می گیرد. در جلسه دوم (جلسه بعدی دیالیز) یک ساعت قبل از مراجعه به بیمارستان، پماد مورد نظر توسط بیمار در محل فیستول مالیده و با پانسمان شفاف پوشیده می شود و پس از آن کانولاسیون در بخش به روش معمول انجام و میزان درد ثبت می گردد. در صورت کانولاسیون ناموفق در اولین اقدام و تکرار فرو کردن سوزن به پوست نمونه از مطالعه حذف می گردد.

دانشگاه علوم پزشکی لرستان