هدف مطالعه حاضر بررسی تأثیر آموزش های حسی- حرکتی بر روی عملکرد حسی و حرکتی دست و اندام فوقانی در بیماران پارکینسون می باشد. در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 40 بیمار مبتلا به پارکینسون با علت ناشناخته به صورت تصادفی در دوگروه قرار می گیرند: گروه دریافت کننده آموزش های حسی- حرکتی و گروه کنترل. معیارهای اصلی ورود به مطالعه عبارتند از: داشتن بیماری پارکینسون طبق تشخیص نورولوژیست، سطح بیماری 1 تا 3، طبق مقیاس Hoehn و Yahr، سطح عملکرد شناختی بالاتر از نمره 24 در آزمون Mini Mental Status Examination (MMSE) و داشتن شرایط بازآموزی حسی- حرکتی ( داشتن حس لمس سبک در سر انگشتان در سطح مونوفیلامنت های قابل قبول یعنی31/4 و بالاتر از آن و عدم شدید مشکلات حس عمقی و تمایزی). در صورت عدم همکاری در حین تست و آموزش و عدم مراجعه برای انجام تست ها پس از مداخلات، افراد از مطالعه خارج می شوند. گروه آموزش های حسی- حرکتی 10 جلسه آموزش های حسی- حرکتی (5 جلسه در هفته، هر جلسه به مدت 3 تا 5 ساعت) دریافت می کنند.گروه کنترل هیچگونه آموزش های حسی- حرکتی دریافت نمی کند. هر دو گروه قبل و بعد از 2 هفته از لحاظ عملکرد حسی و حرکتی دست و اندام فوقانی مورد ارزیابی قرار می گیرند.