هدف این مطالعه این است که تاثیر امگا-3 را بعنوان درمان کمکی در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی مزمن از طريق يك كارآزمايي باليني دو سو بی خبر با کنترل دارونما در عرض شش ماه بررسی نماید. بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی بطور تصادفی در دو گروه قرار مي گيرند. گروه اول تحت درمان با کلرپرومازین خوراکی هزار ميلي گرم در روز (یا دوز معادل یک آنتی سایکوتیک تیپیک دیگر) و 3000 ميلي گرم در روزامگا-3 و گروه ديگر کلرپرومازین خوراکی هزار ميلي گرم در روز (یا دوز معادل یک آنتی سایکوتیک تیپیک دیگر)+ دارونما )قرار می گيرند. تغيرات شدت اسکیزوفرنی از هفته صفر تا پایان مطالعه بر اساسPositive and Negative Scale که معيار اصلي سنجش خواهد بود اندازه گیری می شود.