اثربخشي واقعيت درماني گروهي بر شادكامي و كيفيت زندگي در نوجوانان بدسرپرست در مشهد

عدم شادكامي و احساس ناخشنودي از مسائل مهمي است كه در نوجوانان بد سرپرست شایعتر و برکیفیت زندگی آنان موثر است. پژوهش حاضر به بررسي تاثير واقعيت درماني گروهي كه رويكردي براي پايش و كنترل رفتار، پذيرش مسووليت و انجام انتخاب هاي مناسب مي باشد، بر افزايش شادكامي و بهبود كيفيت زندگي نوجوانان بدسرپرست انجام مي گردد. در اين مطالعه كارآزمايي از جمعيت نوجوانان پسر بدسرپرست تحت پوشش بهزيستي مشهد در سال 1390 با روش نمونه گيري ساده 40 نفر وارد مي شوند و به روش تصادفی ساده در دو گروه مداخله و كنترل قرار مي گيرند. به نوجوانان در گروه مداخله 12جلسه آموزش گروهي واقعيت درماني، ارائه مي گردد. دو گروه قبل و پس از زمان مداخله به پرسشنامه هاي شادكامي آكسفورد و كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني پاسخ خواهند داد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون هاي كاي اسكوار و تي تست تحليل ميگردد.

دانشگاه آزاد اسلامی واحد تربت جام