تأثیر سلکوکسیب و ایبوپروفن نسبت به دارونما برای درد پس از عمل جراحی شکم در بیماران معتاد به مواد مخدر: کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سو کور

اهداف: تعیین اثر سلکوکسیب و ایبوپروفن نسبت به دارونما برای درد پس از عمل جراحی شکم در بیماران معتاد به مواد مخدر طراحی: کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سو کور. نحوه انجام: بیماران معتاد کاندید عمل جراحی که در طول مطالعه به بیمارستان بعثت همدان مراجعه نمایند در صورت واجد شرابط بودن وارد مطالعه خواهند شد. معیارهای ورود: (الف) سن 18 تا 60 سال؛ (ب) کاندید عمل جراحی شكم؛ (ج) اعتیاد به مواد مخدر. معیار های خروج: (الف) دریافت هر گونه داروی مسکن در طی 8 ساعت قبل از جراحی؛ (ب) خانم حامله و شيرده؛ (ج) حساسیت به سلکوکسیب ایبوپروفن، یا ویتامین ب؛ (د) ابتلا به بیماری قلبی عروقی، کلیوی، کبدی و گوارشی؛ (ه) سوء مصرف الکل. مداخله: (الف) تجویز 200 میلی گرم سلکوکسیب خوراکی تک دوز یک ساعت قبل از عمل؛ (ب) تجویز 400 میلی گرم ایبوپروفن خوراکی تک دوز یک ساعت قبل از عمل. مقایسه: تجویز قرص ویتامین ب خوراکی (دارونما) تک دوز یک ساعت قبل از عمل. پیامد اولیه: اندازه گیری شدت درد پس از عمل با استفاده از مقیاسVAS در فواصل زمانی 1 و 6 ساعت پس از جراحی. پیامد ثانویه: تعداد دفعات مصرف داروی مخدر و مسكن هاي در 6 ساعت پس از عمل با بررسی پرونده پزشکی بیمار.

معاونت تحقيقات و فناوري دانشگاه علوم پزشكي همدان