اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت (CFT) در کاهش خود سرزنشگری و ترمیم طرحواره نقص و شرم در زنان آسیب دیده از خیانت زناشویی شهر اهواز

تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر کاهش سرزنش خود و بهبود طرحواره‌های نقص/شرم در زنان آسیب‌دیده از خیانت زناشویی در اهواز.

یک مطالعه شبه‌تجربی، تصادفی و دارای گروه‌های موازی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری که شامل ۳۰ شرکت‌کننده (۱۵ نفر در هر گروه) است. شرکت‌کنندگان با استفاده از توالی تصادفی‌سازیِ تولیدشده توسط رایانه، به‌طور تصادفی به گروه‌های آزمایش و کنترل اختصاص داده خواهند شد.

این پژوهش در مراکز مشاوره و روان‌شناختی شهر اهواز (ایران) انجام خواهد شد. سی شرکت‌کننده واجد شرایط به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جای‌دهی خواهند شد. گروه آزمایش هشت جلسه ۹۰ دقیقه‌ای هفتگی «درمان متمرکز بر شفقت» را دریافت خواهند کرد، در حالی که گروه گواه هیچ‌گونه مداخله‌ای دریافت نمی‌کنند. ارزیابی‌ها در مراحل پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری دوماهه انجام خواهد شد. در این پژوهش از روش کورسازی استفاده نخواهد شد.

معیارهای ورود: شرکت‌کنندگان ۲۰ تا ۵۰ ساله ساکن اهواز که ۶ ماه تا ۲ سال از زمان افشا یا تجربه خیانت همسرشان گذشته باشد، در مقیاس‌های «خودسرزنش‌گری» و طرح‌واره «نقص/شرم» نمره‌ای بالاتر از میانگین کسب کرده باشند، حداقل دارای مدرک دیپلم باشند و طی ۶ ماه گذشته هیچ‌گونه روان‌درمانی مشابهی دریافت نکرده باشند.

گروه مداخله: شرکت‌کنندگان هشت جلسه هفتگی ۹۰ دقیقه‌ای «درمان مبتنی بر شفقت» را با هدف قرار دادن طرحواره‌های سرزنش خود، شرم و نقص دریافت خواهند کرد. گروه کنترل: شرکت‌کنندگان در طول مطالعه هیچ‌گونه مداخله‌ای دریافت نخواهند کرد و تنها همان ارزیابی‌ها را تکمیل می‌کنند. پس از مرحله پیگیری، آن‌ها آموزش‌های مربوط به درمان مبتنی بر شفقت را دریافت خواهند کرد.

خود سرزنشگری، طرحواره نقص و شرم

شرکت‌کنندگان واجد شرایط (۳۰ نفر) با استفاده از روش تصادفی‌سازی ساده، با نسبت ۱:۱ به یکی از دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) یا کنترل (۱۵ نفر) اختصاص خواهند یافت. پس از ارزیابی واجد شرایط بودن و انجام سنجش‌های پایه، از یک توالی تخصیص تصادفیِ تولیدشده توسط رایانه برای تعیین گروه هر شرکت‌کننده استفاده خواهد شد.