اثربخشی زوج درمانی شناختی-رفتاری بر کیفیت ارتباط زناشویی و اعتماد در روابط بین زوجین دارای طلاق عاطفی

تعیین اثربخشی زوج درمانی شناختی-رفتاری بر کیفیت ارتباط زناشویی و اعتماد در روابط بین زوجین دارای طلاق عاطفی

این پژوهش یک کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی‌شده با گروه‌های موازی و دوسویه‌کور بر روی ۳۰ زوج دارای طلاق عاطفی است. تصادفی سازی با استفاده از نرم افزار Random Number Generator انجام خواهد شد.

این پژوهش در مراکز مشاوره شهر اهواز بر روی زوجین دارای طلاق عاطفی انجام می‌شود. پس از اخذ رضایت آگاهانه، شرکت‌کنندگان به‌صورت تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل قرار می‌گیرند؛ گروه مداخله زوج‌درمانی شناختی–رفتاری و گروه کنترل خدمات معمول دریافت می‌کند. داده‌ها در پیش‌آزمون و پس‌آزمون جمع‌آوری شده و مطالعه به‌صورت دوسویه‌کور اجرا می‌شود. مراقبان بالینی، ارزیابی کننده پیامد و آنالیز کننده داده از نحوه اختصاص افراد به گروه های مطالعه بی اطلاعند.

شرایط ورود: دارای طلاق عاطفی باشند، حداقل 20 و حداکثر 50 سال داشته باشند، حداقل 5 سال از زندگی مشترکشان گذشته باشد، حداقل مدرک تحصیلی دیپلم داشته باشند شرایط عدم ورود: داشتن اختلالات روانی و مصرف داروهای روانپزشکی، داشتن مشکلات جسمانی که در روند مداخله اختلال ایجاد کند.

گروه مداخله: زوج‌درمانی شناختی–رفتاری؛ رویکردی تلفیقی برای کاهش آشفتگی زوجی و مشکلات روان‌شناختی در روابط است که بر اساس الگوی ابشتاین و باکوم (2002؛ نقل از صالحی و همکاران، 1400) در 10 جلسه 90 دقیقه‌ای هر هفته دو جلسه در 5 هفته اجرا می‌شود. گروه کنترل: هیچ مداخله‌ای دریافت نمی‌کنند.

کیفیت ارتباط زناشویی؛ اعتماد در روابط بین زوجین

در این پژوهش از روش تصادفی سازی ساده برای تخصیص شرکت‌کنندگان به دو گروه آزمایش و کنترل استفاده شده است. واحد تصادفی‌سازی در این مطالعه، زوجین مراجعه‌کننده به مرکز مشاوره هستند. ابتدا فهرست کامل زوجین متقاضی که براساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب شده‌اند، تهیه می‌شود. سپس به هر زوج یک کد شناسایی عددی منحصر به فرد اختصاص داده می‌شود. این کدها در نرم‌افزار Random Number Generator وارد شده و برای هر زوج یک عدد تصادفی تولید می‌گردد. پس از تولید این اعداد، زوجین بر اساس مقدار عدد تصادفی به ترتیب صعودی مرتب می‌شوند. سپس تخصیص افراد به دو گروه صورت می‌گیرد؛ به صورت متوالی، ۱۵ زوج اول فهرست به گروه آزمایش اختصاص می‌یابند و ۱۵ زوج بعدی به گروه کنترل. با این روش، ترتیب ورود به مطالعه و شناخت پژوهشگر از شرکت‌کنندگان هیچ نقشی در انتخاب گروه نخواهد داشت. جهت پنهان‌سازی تخصیص، فردی که مسئول ورود داده‌ها در نرم‌افزار است، از افراد اجرایی عملیات بالینی مستقل است و نمی‌تواند از روند تخصیص آگاه باشد یا آن را تغییر دهد. همچنین کدهای شناسایی به صورت محرمانه و جدا از سایر اطلاعات شرکت‌کنندگان نگهداری می‌شوند. بنابراین، امکان پیش‌بینی گروه تخصیص یافته برای هر زوج پیش از انجام فرآیند تصادفی‌سازی وجود ندارد.

جهت حصول اطمینان از کورسازی، فرآیند تخصیص به گروه‌ها به صورت تصادفی و توسط فردی خارج از تیم پژوهش انجام خواهد شد که هیچ‌گونه دخالتی در فرآیند درمان یا ارزیابی پیامدها نخواهد داشت. ارزیاب‌های پیامد و تحلیل‌گر داده‌هابا کدهای عددیِ بی‌نام برای گروه‌ها مواجه خواهند بود و از ماهیت مداخله (گروه آزمایش یا کنترل) اطلاعی نخواهند داشت. همچنین، کلیه جلسات درمانی به گونه‌ای طراحی و اجرا خواهد شد که درمانگر از نتایج ارزیابی‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمونِ شرکت‌کنندگان بی‌اطلاع بماند تا از سوگیری در حین اجرای پروتکل جلوگیری شود. برای حفظ کورسازی، تمامی گزارش‌های ارزیابی توسط یک دستیار پژوهشیِ مستقل کدگذاری، ثبت و برای تحلیل نهایی ارائه خواهد شد.

داده های شرکت کننده ها کاملا محرمانه است و قصد انتشار آنها را ندارم.