مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و پایبندی با درمان متمرکز بر شفقت بر انعطاف‌پذیری شناختی، بزرگنمایی غیرانطباقی و تنیدگی والدگری در مادران دارای فرزند مبتلا به اوتیسم

مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و پایبندی با درمان متمرکز بر شفقت بر انعطاف‌پذیری شناختی، بزرگنمایی غیرانطباقی و تنیدگی والدگری در مادران دارای فرزند مبتلا به اوتیسم

مطالعه کارازمایی بالینی دارای گروه کنترل، با گروه های موازی، به روش هدفمند انتخاب می شوند و سپس به صورت غیرتصادفی از تعداد 45 نفر که انتخاب شدند در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل قرار می گیرند.

مادران دارای کودک مبتلا به اتیسم با توجه به ملاک‌های پژوهش 45 نفر انتخاب و سپس به دو گروه مداخله و یک گروه کنترل، هر گروه 15 نفره قرار گرفتند و کورسازی انجام نشده است.

شرایط ورود: رضایت آگاهانه برای شرکت در پژوهش، دارا بودن فرزند مبتلا به اوتیسم ، بازه سنی 30 تا 50 سال. شرایط عدم ورود: استفاده از داروهای روان‌پزشکی و درمان‌های روانشناختی در طول پژوهش بر اساس مصاحبه بالینی ، سابقه استفاده از مداخلات مشابه در دوره زمانی نزدیک به مطالعه

مداخله اول:درمان مبتنی بر پذیرش و پایبندی: کمک به مراجع برای دست‌یابی به یک زندگی ارزشمندتر از طریق افزایش انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و شش فرایند مرکزی دارد که عبارتند از: گسلش‌ شناختی، پذیرش، ارتباط با زمان حال، خود به عنوان زمینه، ارزش‌ها و عمل متعهد. این مداخله هر هفته به مدت 8 جلسه، 60 دقیقه ای توسط پژوهشگر انجام خواهد شد. مداخله دوم: درمان متمرکز بر شفقت: در پژوهش حاضر، درمانگر از طریق ایجاد و افزایش یک رابطه شفقت‌ورز درونی مراجعان با خودشان، به‌جاي سرزنش کردن، محکوم کردن، و یا خودانتقادي، به آنها کمک می‌کنند. این مداخله هر هفته به مدت 8 جلسه، 60 دقیقه ای توسط پژوهشگر انجام خواهد شد. گروه کنترل: درمانی برای آنها انجام نمی شود.

انعطاف‌پذیری شناختی، بزرگنمایی غیرانطباقی و تنیدگی والدگری