تاثیر تمرین کاتا بر کاهش رفتارهای قالبی سه پسر مبتلا به سندروم آسپرجر، یک پژوهش مورد منفرد

هدف: هدف اصلي از پژوهش حاضر تعيين تاثير آموزش کاتاي هيان شودان بر کاهش رفتارهاي قالبي سه پسر مبتلا به سندروم آسپرجر بود. طراحي: در پژوهش حاضر از روش مورد منفرد با طرح A-B استفاده شد. نحوه انجام: در پژوهش حاضر پس از موقع‍يت خط پايه، مداخله آغاز شد و طي سه ماه (4 روز در هفته؛ 48 جلسه) مداخله ي انفرادي، آموزش کاتاي هيان شودان به شرکت کنندگان ارائه گرديد و هر شرکت کننده طي سه ماه مداخله در توالي هاي يک هفته اي تحت آزمون قرار گرفت و همچنين يک ماه پس از پايان مداخله به مدت 4 هفته پ‍ي در پ‍ي تحت آزمون پ‍يگيري قرار گرفت. تغييرات در شدت بروز رفتارهاي قالبي از طريق خرده مقياس رفتارهاي قالبي در مقياس رتبه بندي اتيسم گيليام- ويرايش دوم مورد بررسي واقع شد. شركت كنندگان:‌ شركت كنندگان سه پسر مبتلا به سندروم آسپرجر بودند. ملاك هاي ورود شركت كنندگان ابتلا به سندروم آسپرجر و داراي رفتارهاي قالب‍ي بود.ملاك هاي خروج ن‍يز سه جلسه غ‍يبت در كل جلسات تمرين بود. مداخله: مداخله ي مورد نظر در پژوهش حاضر آموزش و تمرين كاتاي هيان شودان در رشته رزمي كاراته بود. متغيرهاي پيامد اصلي: متغير پيامد اصلي پژوهش حاضر فراواني رفتارهاي قالبي شركت كنندگان بود.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان