مقایسه اثر تمرینات ثباتی با تمرینات معمولی در گردن درد مزمن غیر اختصاصی

مقدمه و هدف: گردن درد شایعترین اختلال اسکلتی عضلانی بعد از کمردرد محسوب می شود. این عارضه یکی از علل مهم از کار افتادگی در جوامع بشری است که هزینه های بهداشتی درمانی زیادی را بر جوامع صنعتی تحمیل می کند. بر اساس مطالعات انجام شده حدود 67% افراد در طول زندگی گردن درد را تجربه می کنند. علیرغم میزان بالای شیوع گردن درد هنوز تشخیص و درمان این بیماری به عنوان یک چالش اساسی مطرح است. درمان موثر این عارضه با هدف جلوگیری از عود مجدد، مشکلات اجتماعی و از کارافتادگی افراد حیاتی بنظر می رسد. تمرین درمانی بعنوان روشی موثر همواره مورد توجه محققین بوده است. روش تمرین درمانی ثباتی در مورد اختلالات ستون فقرات موضوع بسیاری از مطالعات جدید در زمینه درمان عوارض اسکلتی عضلانی این ناحیه بوده است. هدف از این مطالعه بررسی اثرگذاری دو روش درمانی ثباتی و معمولی در درمان بیماران مبتلا به گردن درد مزمن می باشد. روش بررسی: از بین مراجعین به کلینیک فیزیوتراپی دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تبریز به صورت نمونه گیری در دسترس تعداد 50 بیمار مبتلا به گردن درد مزمن انتخاب و بصورت تصادفی به دو گروه کنترل و آزمایش تقسیم خواهند شد. قبل از مداخله متغیرهای درد و شدت ناتوانی بوسیله پرسشنامه و متغیرهای الکترومیوگرافی عضلات استرنوکلیدوماستوئید ، اسپلنیوس کاپیتیس و تراپزیوس فوقانی بصورت دوطرفه اندازه گیری خواهد شد.همچنین میانگین میزان تحمل عضلات فلکسور عمقی گردن اندازه گیری خواهد شد. در گروه کنترل تمرینات معمولی و در گروه آزمایش تمرینات ثباتی برای مدت 10 هفته اعمال خواهد گردید. در پایان متغیرهای فوق مجددا اندازه گیری خواهد گردید.

معاونت پژوهشي دانشگاه علوم پزشكي تبريز