اثرات بکارگیری فرکانس های صوتی بر میزان بی دردی و اختلالات همودینامیک در طول لوله گذاری و خارج کردن لوله تراشه در بیماران تحت بیهوشی عمومی

تعیین اثرات بکارگیری فرکانس های صوتی بر میزان بی دردی و اختلالات همودینامیک در طول لوله¬گذاری و خارج کردن لوله تراشه در بیماران تحت بیهوشی عمومی

مطالعه حاضر یک کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور در فاز ۲ با گروه کنترل است که بر روی ۱۷۵ بیمار انجام می شود. تصادفی سازی نمونه ها با استفاده از ترتیب حروف تصادفی توسط نرم‌افزار کامپیوتری انجام می شود

مطالعه بر روی بیماران الکتیو کاندید بیهوشی عمومی در بیمارستان امام رضا شهر کرمانشاه انجام می شود. در گروه های مداخله، اعمال فرکانس های صوتی مختلف طی فرآیند بیهوشی عمومی بوسیله هدفون انجام می شود. بیماران و محقق ثبت کننده اطلاعات از گروه بندی و نوع مداخله اطلاعی ندارند

بیمارانی که تحت بیهوشی عمومی قرار می گیرند.

در گروه کنترل 1; بیماران هیچ گونه تحریک صوتی دریافت نمی کنند. در گروه کنترل 2; هدفون‌های بی‌سیم غیرفعال روی هر دو گوش بیمار قرار می‌گیرند تا شدت صدای محیط کمتر از 5 دسی‌بل باشد و بیمار هیچ گونه محرک صوتی دریافت نکند. در گروه‌های مداخله: تحریک صوتی با فرکانس‌های 5، 10، 20، 50 و 100 هرتز از بدو ورود به اتاق عمل تا خروج بیمار از اتاق ریکاوری از طریق هدفون‌های بی‌سیم تحریک صوتی با شدت صدای 50 دسی‌بل دریافت می‌کند.

تغییرات فشار خون؛ تغییرات ضربان قلب؛ میزان درد؛ راحتی؛ اضطراب

این به‌روزرسانی با هدف شفاف‌سازی و تکمیل اطلاعات ثبت‌شده در خصوص نحوه اجرای مطالعه و افزایش تطابق رکورد کارآزمایی با پروتکل مطالعه و روش اجرای واقعی آن انجام شده است.. این به‌روزرسانی با هدف افزایش شفافیت، قابلیت بازتولید و تطابق اطلاعات ثبت‌شده با مطالعه انجام شده است و ماهیت کلی مداخله و اهداف اصلی مطالعه را تغییر نمی‌دهد.

تصادفی سازی نمونه ها در این مطالعه توسط نرم‌افزار کامپیوتری انجام می شود. با توجه به 7 گروه بودن یک ترتیب تصادفی از حروف A, B, C, D, E, F, G در بلاک‌هایی با تعداد تصادفی 7 حرف ساخته می شود. به ترتیب هر حرف نماد یکی از گروه های مطالعه می باشد. سپس این بلاک های بدست آمده، درون پاکت های دربسته قرار داده می شود. یکی از محققین قبل از شروع مطالعه، یکی از پاکت ها را باز کرده و در نهایت بیمار در یکی از گروه های مداخله یا کنترل قرار می گیرد.

در گروه کنترل 1، هدفون روی گوش بیمار قرار داده می‌شد، اما هدفون فاقد عملکرد صوتی بود و به‌دلیل وجود سوراخ‌هایی در قسمت روی گوش هدفون، بیمار قادر بود صداهای محیطی را به‌طور طبیعی بشنود. در گروه کنترل 2، هدفون سالم اما فاقد عملکرد صوتی روی گوش بیمار قرار داده می‌شد، به‌گونه‌ای که بیمار قادر به شنیدن صداهای محیطی نبود. در گروه‌های مداخله، از هدفون سالم برای ارائه تحریک صوتی با فرکانس مشخص استفاده می‌شد. با توجه به ظاهر مشابه هدفون‌ها و عدم اطلاع بیماران از تخصیص گروهی و نوع فرکانس تحریک، بیماران نسبت به گروه و نوع مداخله کور بودند. انجام بیهوشی و اداره بیماران در طول دوره بیهوشی توسط همکار پروژه انجام می‌شد و متخصص بیهوشی نسبت به تخصیص گروهی و نوع فرکانس تحریک کور بود. اعمال تحریک صوتی از طریق هدفون و تنظیم فرکانس صوتی از طریق اتصال بلوتوث هدفون انجام می‌شد. پژوهشگر دیگری که مسئول ثبت متغیرهای مطالعه بود، از تخصیص گروهی و نوع فرکانس صوتی دریافتی بیماران اطلاعی نداشت و نسبت به این موارد کور بود. داده‌ها پس از تکمیل جمع‌آوری داده‌ها مورد تحلیل آماری قرار گرفتند.