بررسی تاثیر آموزش بر سازگاري اجتماعي مادران كودكان عقب مانده ذهني آموزش پذیر بر اساس تئوری سازگاري روی

هدف: هدف این پژوهش بررسی تأثیر آموزش بر سازگاری اجتماعی مادران کودکان عقب مانده ذهنی آموزش پذیر بر اساس تئوری سازگاری روی بود. روش: مطالعه از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و تک گروهی بود. جامعه پژوهش شامل 40 نفر از مادران کودکان عقب مانده ذهنی آموزش پذیر مراجعه کننده به مدرسه استثنایی شهرستان آران و بیدگل در سال 89-1388 بود که به صورت تصادفی انتخاب شد. معیار های ورود شامل: داشتن حداقل یک کودک عقب مانده ذهنی در مقطع ابتدایی, عدم ابتلا به بیماری روانی, داشتن سواد خواندن و نوشتن و معیار های خروج: عدم رضایت مادران جهت ادامه پژوهش و عدم حضور در کلاس های آموزشی، بیشتر از 2 جلسه بود. مداخله در تنها گروه مطالعه و در 4 جلسه آموزشی انجام شد. هر جلسه شامل 2 ساعت سخنرانی و 30 دقیقه پرسش و پاسخ در طی 2 هفته بود. محتوای آموزش شامل آموزش شیوه های سازگاری بر اساس ابعاد تئوری سازگاری روی (فیزیولوژیک، درک از خود، وابستگی و استقلال، ایفای نقش ) بود. پرسشنامه سازگاری، قبل و 6 هفته بعد از پایان مداخله، توسط مادران تکمیل گردید. تأثیر آموزش از طریق مقایسه نتایج قبل و بعد از مداخله اندازگیری شد.

دانشگاه علوم پزشکی تهران