مقایسه اثر پیریدوستیگمین و بیزاکودیل در یبوست مزمن

بیماران از بین افرادی که دچار یبوست مقاوم به درمانهای معمولی هستند و یبوست مزمن دارند انتخاب میشوند . بیماران برای ورود به مطالعه سن بالای 18 سال و زیر 75 سال داشتند و از نظر جنسیت از هر دو جنس بودند. این افراد حداقل شش ماه علیرغم استفاده از درمانهای رایج بهبودی نداشتند. شرایط عدم ورود به مطالعه : هر گونه بیماری زمینه ای تاثیر گذار بر تحرک دستگاه گوارش و مصرف داروهای موثر بر حرکت دستگاه گوارش و بیمارانی که سابقه جراحی شکمی داشتند. مطالعه حاضربا روش کارآزمایی بالینی در بین 70 بیمار مبتلا به یبوست مزمن انجام می شود سپس بصورت تصادفی آنها را به دو گروه 35 تایی تقسیم می کنیم. امتیاز دهی یبوست بصورت VAS در هنگام اجابت مزاج و میزان رضایت مندی بیماران قبل از شروع دارو درمانی ثبت میشود. بر اساس جدول اعداد تصادفی، بیماران را به دو گروه مساوی تقسیم می کنیم که یک گروه با بیزاکودیل 5 mg هر 8 ساعت بمدت 4 هفته تحت درمان قرار می گیرند و گروه بعدی با پیریدوستیگمین 60 mg هر 8 ساعت بمدت 4 هفته تحت درمان قرار می گیرند. برای پیشگیری از هر گونه خطای سیستماتیک مطالعه بصورت 2 سوکور انجام میشود. تمام داروها encapsulated میشوند و بوسیله فارماکولوژیست کد گذاری می گردندبطوریکه نه بیمار و نه پزشک از نوع و نحوه تجویز دارو آگاهی ندارند. پس از شروع درمان بصورت دوره ای هر دو هفته از تمامی بیماران داده های مشتمل بر VAS ، defecate score و رضایتمندی اخذ میشود. نهایتا در پایان کار تمامی داده ها با کمک تست آماری مناسب تحلیل میگردند.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی بابل