بررسی تاثیر استفاده نبولایزر بودزوناید در کاهش دیسپلازی برونش ریوی نوزادان نارس کمتر از ۳۲ هفته: کارآزمایی بالینی تصادفی

اثربخشی بودزوناید استنشاقی در پیشگیری از دیسپلازی برونکولیولار (BPD) در نوزادان نارس بود. اهداف ثانویه شامل بررسی تأثیر این دارو بر مدت نیاز به حمایت تنفسی، طول مدت بستری در بیمارستان، بروز موارد شدید BPD و میزان مرگ‌ومیر پیش از سن بارداری اصلاح‌شده ۳۶ هفته (36 PMA) بودند. همچنین، بررسی میزان بروز عوارض مرتبط.

کارآزمایی بالینی دارای گروه کنترل با گروه های موازی ، دوسویه کور، تصادفی شده،فاز 3بر روی 70 بیمار

بیمارستان کمالی

نوزادان نارس با سن بارداری ۲۵ تا ۳۲ هفته، سن کمتر یا مساوی ۱۲ ساعت و نیازمند حمایت تنفسی وارد مطالعه شدند. معیارهای خروج شامل وزن ≤۵۰۰ یا >۱۵۰۰ گرم، ناهنجاری‌های مادرزادی شدید، پنوموتوراکس یا سپسیس زودرس پیش از تصادفی‌سازی بود

نوزادان واجد شرایط نخستین دوز دارو یا دارونما را تا ۲۴ ساعت پس از تولد دریافت کردند. بودزوناید یا نرمال سالین هر ۱۲ ساعت به‌مدت ۷ روز نبولایز شد. روش تجویز بر اساس نوع حمایت تنفسی تنظیم و کورسازی کامل در تمامی مراحل حفظ گردید

دیسپلازی برونکو پولمونری /میزان مرگ/شدت دیسپلازی برونکو پولمونری /نیاز به اکسیژن کمکی/طول مدت تهویه مکانیکی/طول مدت تهویه غیر تهاجمی/خونریزی داخل بطنی/میزان بروز سپسیس اولیه و تاخیری

با توجه به محدودیت‌های عملی در فرآیند جمع‌آوری داده‌ها و تعداد کمتر از انتظار شرکت‌کنندگان نسبت به حجم نمونه اولیه، ضرورت بازنگری در حجم نمونه احساس شد. به‌منظور برآورد دقیق‌تر و واقع‌بینانه‌تر حجم نمونه مورد نیاز، از نرم‌افزار آماری G*Power استفاده گردید. در این بازمحاسبه، توان آزمون (Power) معادل 0.80، سطح معناداری (α) برابر با 0.05 و اندازه اثر مورد انتظار (Effect Size) در نظر گرفته شد. بر اساس نتایج حاصل از این تحلیل، حجم نمونه به شکلی منطقی و متناسب با منابع و شرایط اجرایی مطالعه اصلاح شد. این بازنگری در راستای حفظ اعتبار علمی، دقت آماری، و افزایش قابلیت تعمیم‌پذیری یافته‌های مطالعه انجام گرفته و در ثبت نهایی کارآزمایی بالینی در سامانه IRCT اعمال گردیده است. همچنین به‌منظور شفاف‌سازی بیشتر و هم‌راستا با اصول طراحی علمی کارآزمایی‌های بالینی، اطلاعات مربوط به روش تصادفی‌سازی و کورسازی در مطالعه مورد بازنگری قرار گرفت. این اصلاحات جهت تضمین صحت اجرای روش‌های تخصیص تصادفی و کورسازی چندلایه، از جمله پزشکان، تحلیل‌گران داده، ارزیابان پیامد و مراقبین بالینی انجام شد. در نسخه جدید ثبت مطالعه، نحوه تصادفی‌سازی با استفاده از نرم‌افزار معتبر Sealed Envelope و نسبت تخصیص 1:1 به‌طور کامل تشریح شده است. همچنین جزئیات مربوط به نحوه حفظ کورسازی در تمامی مراحل از آماده‌سازی دارو، تجویز، ثبت داده‌ها و تحلیل نهایی در متن به‌روزرسانی‌شده لحاظ شده است. این تغییرات در جهت ارتقاء شفافیت علمی، افزایش قابلیت بازتولیدپذیری (reproducibility) و تضمین کیفیت اجرای مطالعه صورت پذیرفته است. افزون بر این، به‌منظور تمرکز دقیق‌تر بر گروه نوزادان پرخطر و کاهش ناهمگنی نمونه، یکی از معیارهای خروج مطالعه مورد بازبینی قرار گرفت. بر این اساس، نوزادانی با وزن تولد بیش از ۱۵۰۰ گرم از مطالعه حذف شدند. این اصلاح در راستای تمرکز بر جمعیت هدفِ با بیشترین ریسک ابتلا به دیسپلازی برونکولیولار (BPD) و افزایش دقت تحلیل‌ها و کاربردپذیری بالینی نتایج انجام شده و در نسخه جدید ثبت IRCT منعکس گردیده است

پس از تأیید معیارهای واجد شرایط بودن شرکت‌کنندگان و اخذ رضایت‌نامه آگاهانه، نوزادان به‌صورت تصادفی به یکی از دو گروه دریافت‌کننده بودزوناید استنشاقی یا دارونما تخصیص داده شدند. این تصادفی‌سازی با نسبت تخصیص 1:1 و با استفاده از نرم‌افزار مبتنی بر وب Sealed Envelope (https://www.sealedenvelope.com) انجام شد.

به منظور حفظ کورسازی، پزشکان، تحلیل‌گران داده، ارزیابان پیامدها و محققان مطالعه از گروه تخصیص یافته بی‌اطلاع بودند. داروی مطالعه توسط مدیر بالینی مشخصی که در مراقبت‌های بالینی دخالتی نداشت، آماده‌سازی شد. هر دو محلول بودزوناید و دارونما بی‌رنگ، از نظر ظاهری غیرقابل تمایز و به حجم مساوی تهیه شدند. داروهای مطالعه بر اساس کد اختصاصی هر بیمار توسط مدیر بالینی مذکور برچسب‌گذاری گردید. داده‌های مربوط به پیامدها توسط فوق تخصص نوزادان که از نوع داروی تجویز شده بی‌اطلاع بود، ثبت شد. کلیه اعضای کادر درمان، مراقبین، پژوهشگر اصلی و تحلیل‌گران داده در طول فرایند جمع‌آوری و تحلیل داده‌ها کور (blinded) باقی ماندند