مقایسه‌ی اثربخشی روش درمانی هیجان مدار با روش درمانی فراشناخت بر شایستگیِ هیجانی- اجتماعی، مهارت‌های ارتباطی و افسردگیِ دانش‌آموزانِ پسرِ ۱۳ تا ۱۸ ساله‌ در خانواده‌های طلاق

هدف این پژوهش، مقایسه‌ی اثربخشی روش درمانی هیجان مدار با روش درمانی فراشناخت و بررسی ماندگاری آنها بر شایستگی هیجانی- اجتماعی، مهارت‌های ارتباطی و افسردگیِ دانش‌آموزان پسرِ 13 تا 18 ساله در خانواده‌های طلاق است.

کارآزمایی بالینی دارای گروه گواه، با گروه های موازی، کور نشده است، انتخاب تصادفی، بر روی 45 آزمودنی.

روش پژوهش: پژوهش نیمه تجربی، هدف پژوهش: تحقیقات کاربردی. محل اجرای پژوهش در دو دبیرستان پسرانه بود. دو گروه آزمایش درمان فراشناخت و هیجان مدار و یک گروه گواه تعیین شد. از تمامی گروه ها پیش آزمون گرفته شد. سپس مداخله برای دو گروه آزمایش صورت گرفت. پس از ده جلسه، مجدداً از هر سه گروه پس آزمون گرفته شد. پس از گذشت سه ماه از پس آزمون، برای سنجش ماندگاری اثر مداخله، آزمون پیگیری از همگی گروه ها گرفته شد.

ملاک ورود: پسر، دانش آموز، سیزده تا هجده ساله، ساکن منطقه پنج تهران، والدین مطلقه، عدم دریافت روان درمانی مجزا. ملاک خروج: عدم رغبت دانش آموز، عدم رضایت والدین، مصرف داروی روانشناخت.

الف. گروه آزمایشی درمان فراشناخت؛ شیوه‌نامه‌ی اجرایی توسّط جِلیـنِک و همکاران (2020) با نام بسته‌ی ویژه‌ی آموزشیِ درمانِ فراشناختی افسردگی، به مدت هشت جلسۀ یک ساعته. ب. گروه آزمایشی درمان هیجان مدار؛ شیوه نامه‌ی اجرایی لزلی گرینبرگ (2015)، به مدت هشت جلسۀ یک ساعته. ج. گروه گواه

تغییر شایستگی هیجانی- اجتماعی، تغییر مهارت های ارتباطی، تغییر میزان افسردگی

اطلاعات شرکت کنندگان در مطالعه، محرمانه است.