بررسی تأثیر سرعت تزریق ترکیب نئوستیگمین و آتروپین بر ضربان قلب در بیماران تحت بیهوشی عمومی

سالانه اعمال جراحی زیادی در جهان انجام میشود که تمهیدات لازم بمنظور ایمنی هر چه بیشتر بیمار، امری ضروری است. ترکیبی از داروهای آتروپین و نئوستیگمین تحت نام ریورس که در پایان جراحی برای بی اثر کردن دارو های شل کننده عضلانی، تزریق میشود می تواند روی ثبات قلبی و عروقی تاثیرگذار باشد. هدف از این مطالعه دستیابی به راهکاری جهت به حداقل رساندن این تاثیر می باشد.

این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی دوسوکور بر روی 69 بیماران بستری که کاندید اعمال جراحی مختلف که بر اساس سرعت تزریق ریورس بطور تصادفی از طریق دادن برگه های A,B,C به سه گروه تقسیم شدند.

مطالعه از نوع دوسوکور شامل پژوهشگر و بیمار که بر روی بیماران بستری که کاندید اعمال جراحی مختلف در سال 1400 در بیمارستان شهید رهنمون یزد بودند، انجام و بوسیله ی چک لیست اطلاعات ثبت شد و نمونه ها به طور تصادفی به سه گروه از نظر زمان تزریق ریورس تقسیم شدند.

معیار ورود به مطالعه، بیماران با سن بین 50-16 سال، میزان هموگلوبین بالاتر از 14 گرم بر دسی لیتر با بیهوشی کلاس یک ASA.PS بود. معیار خروج از مطالعه بیماران با خونریزی بیش از 10% حجم خون، دارای اختلالات قلبی، عروقی و تنفسی، دریافت کننده داروهای موثر بر تعداد ضربان قلب یا سیستم عصبی مرکزی و بیماران با سابقه سوء مصرف مواد و حساسیت دارویی وحساسیت به زرده تخم مرغ بود.

ترکیبی از داروهای آتروپین و نئوستیگمین تحت نام ریورس که در هرگروه از نظر دوز مساوی (1/5mg آتروپین و 3mg نئوستیگمین) و تنها از نظر سرعت تزریق(10ثانیه،1دقیقه،3دقیقه) متفاوت است.

تعداد نبض

نمونه های مورد بررسی بر اساس سرعت تزریق ریورس بطور تصادفی از طریق دادن برگه های A,B,C به سه گروه تقسیم شدند. سرعت تزریق گروه اول 10 ثانیه، گروه دوم 1 دقیقه و گروه سوم 3 دقیقه بود.

پژوهشگر از سرعت تزریق توام نئوستیگمین و آتروپین که توسط همکار پژوهشی انجام گرفت، بی اطلاع بود. بیمار هم از آنجاکه در زمان تزریق هوشیار نبود از نوع مداخله اطلاعی نداشت.

کل داده ها

3 ماه پس از چاپ نتایج

متخصصین و کارشناسان بیهوشی

شرایطی ندارد

برای دریافت به ایمیل msaleh.forghani@gmail.com ارتباط بگیرند

پس از احراز هویت و مدرک متقاضی ارسال صورت میگیرد