مقایسه اثر ناپروکسن، دیکلوفناک و پیروکسیکام بر اختلالات مفصل گیجگاهی فکی

هدف مطالعه مقایسه اثر سه داروی NSAID (ناپروکسن، دیکلوفناک و پیروکسیکام) بر اختلالات مفصل گیجگاهی فکی است.

پژوهش بر روی 104 بیمار دارای TMD در محدوده سنی 45-20, از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی شده سه‌سوکور انجام شد. سپس بیماران به طور تصادفی (توسط جدول اعداد تصادفی) به چهار گروه جهت درمان با قرص ناپروکسن، قرص دیکلوفناک، کپسول پیروکسیکام و پلاسبو تقسیم شدند.

مطالعه بر روی 104 بیمار در محدوده سنی 20 تا 45 سال، که به دانشکده دندانپزشکی کرمان مراجعه کرده بودند از نوع کارازمایی بالینی تصادفی شده سه سوکور انجام شد. بیماران با استفاده از جدول تصادفی اعداد به چهار گروه جهت درمان با قرص ناپروکسن ، قرص دیکلوفناک ، کپسول پیروکسیکام و پلاسبو انجام شد. بیماران نسبت به دارویی که دریافت کردند بی اطلاع بودند. میزان درد با استفاده از شاخص VAS, میزان clicking با استتوسکوپ، میزان باز شدن دهان با خط کش پارچه ای و میزان حساسیت به لمس سنجیده می شد.فردی که در جلسات معاینه بیمار را ارزیابی کرد و همچنین کسی که داده‌ها را تحلیل نمود؛ نسبت به اینکه بیمار در کدام گروه درمانی قرار دارد بی اطلاع بودند.

درد در عضلات جونده محدودیت در باز شدن دهان صدای clicking حساسیت به لمس در مفصل فکی بیماری سیستمیک نداشته باشند هیچ گونه درمان حمایتی قبلی دریافت نکرده باشند

مطالعه بر روی 104 بیمار انجام شد و بیماران به چهار گروه تقسیم شدند: دارودرمانی در گروه اول با قرص ناپروکسن با دوز 500 میلی گرم، در گروه دوم با قرص دیکلوفناک با دوز 50 میلی گرم، در گروه سوم با کپسول پیروکسیکام با دوز 10 میلی گرم و در گروه چهارم با پلاسبو انجام گرفت. دارو درمانی به مدت 10 روز انجام گرفت.در پنج مرحله بیماران از نظر درد، click، tenderness و میزان باز شدن دهان مورد ارزیابی قرار گرفتند که شش هفته به طول انجامید.

درد, clicking, (میزان باز شدگی دهان) AROM و Tenderness (حساسیت به لمس)

104 بیمار به طور تصادفی توسط جدول اعداد تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند. مجموعـه انبـوهي از اعداد بدون الگو و يا نظم مشخصي و بـه صورت كاملاً تصادفي توليد شـده و بـه صـورت جدول در آمـده بودند. جهـت اسـتفاده از جـدول اعداد تصادفي ابتدا محقق جهت خواندن اعداد جدول را ازبالا تعيين کرد. هم چنین اعــداد 01-26 بــراي تجویز ناپروکسن، اعــداد27-52 بــراي تجویز دیکلوفناک، اعـداد 53-78 بـراي تجویز پیروکسیکام و اعـداد 79-104 برای تجویز پلاسبودر نظر گرفته شد. سپس محقق برروي يكي از اعداد دست ميگذاشت و در يكي از جهات از پيش تعيين شده حركت كرده و اعداد را ثبت و به گروههاي مختلف تخصيص مـيداد.

در این مطالعه سه گروه کور بودند: 1. بیماران درمورد دارویی که دریافت می کردند 2. دندانپزشکی که بیماران را در هر جلسه معاینه می کرد 3. کسی که داده ها را انالیز می کرد