تاثیر دو روش آموزشی مبتنی بر پرستار و گروه همتایان بر میزان استرس مادران دارای کودک با بیماری های مزمن

هدف این مطالعه تعیین تاثیر دو روش آموزشی مبتنی بر پرستار و گروه همتایان بر میزان استرس مادران دارای کودک با بیماری¬های مزمن می باشد. شرایط ورود به مطالعه شامل: داشتن کودک با بیماری‌های مزمن(آسم، سندروم نفرتیک، دیابت) می¬باشد که حداقل 72-48 ساعت از تشخیص بیماری کودک گذشته باشد، تمایل مادر به شرکت در مطالعه ،سالم ‌بودن مادر از نظر جسمی و روانی،نداشتن اعتیاد به دارو و یا مواد،عدم ابتلای فرزندان دیگر به بیماری مزمن،عدم سابقه بستری قبلی کودک در بیمارستان ،مادرانی که سواد خواندن و نوشتن دارند یا حداقل وجود فردی با سواد در خانواده، مادرانی که نمره استرس آنها از حد نرمال بالاتر است می¬باشد و معیارهای خروج از مطالعه وقوع حادثه استرس زا برای مادر در حین مطالعه(طبق اظهارات مادر مانند مرگ همسر، مرگ فرزند، طلاق، تصادف و غیره) ، وخیم شدن بیماری کودک در حین مطالعه )بستری شدن در بخش های ویژه)، عدم تمایل مادر به ادامه شرکت در برنامه آموزش می باشد. جمعیت مورد مطالعه مادران دارای کودک با بیماری های مزمن می¬باشند که کودکشان دربخش‌های مختلف بیمارستان کودکان شفیع زاده شهر امیرکلای استان مازندران بستری شده است. این مطالعه یک کارآزمایی بالینی است که به صورت پیش آزمون – پس آزمون انجام می گیرد که بر روی 60 نفر از مادرانی که کودک با بیماری های مزمن ( آسم – سندروم نفروتیک – دیابت ) دارند و کودکشان در بخش های بیمارستان کودکان شفیع زاده شهر امیر کلا بستری شده¬اند پس از کسب رضایت نامه آگاهانه انجام خواهد شد. مادران واجد شرایط ابتدا پرسشنامه سنجش میزان استرس والدین ( PSI ) را پر خواهند کرد و سپس به دو گروه تقسیم و به دو روش آموزش می بینند و پس از آموزش برای بار دوم پرسشنامه PSI را تکمیل می کنند. گروه اول توسط پرستار ( محقق ) و گروه دوم با شرایط یکسان و بسته آموزشی یکسان توسط والدینی که قبلا توسط پرستار تعلیم دیده اند آموزش می بینند و در پایان با مقایسه نتایج دو گروه میزان تاثیر پذیری دو روش آموزشی بر میزان استرس والدین با کودک بیمار سنجیده می شود..

دانشگاه علوم پزشکی تبریز