بررسي اثر هپارين استنشاقي در درمان بيماران با سندرم زجرتنفسی بالغین اينتوبه بستری در بخش مراقبت های ويژه

بررسي اثر هپارين استنشاقي دردرمان بيماران با سندرم زجر تنفسی بالغین اینتوبه

در این مطالعه کارآزمایی بالینی دوسویه کور 60 بیمار ARDS اینتوبه به شیوه تصادفی ساده به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند.

در این مطالعه 60 بیمار ARSD اینتوبه بستری در ICU ادر بیمارستان گلستان شهر اهواز به صورت در دسترس انتخاب و به شیوه تصادفی ساده به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. بيماران گروه مداخله، 5000 واحد هپارین در نبولایزر بصورت استنشاقی هر 12 ساعت به مدت 7 روز و برای بيماران گروه کنترل نرمال سالین استفاده مي شود.به منظور کورسازی در این مطالعه فرد تزریق کننده دارو وارزیاب پارامترهای تنفسی و آنالیز کننده آماری از نوع مداخله بی اطلا بودند.

شرایط ورود شامل: بيماران 18 تا 60 سال، تحت تهويه مکانيکي بيش از 48 ساعت، اندکس تنفسي PAO2/ FIO2 ≤200 mmhg، انفيلتراسيون دو طرفه ريوی مشخص در chest x-ray، عدم وجود بيماری قلبي و بيماری ريوی قبلي، فشار انتهای بازدمي در ونتيلاتور یا PEEP≥ 5 cmh2، نداشتن سابقه خونريزی داخل مغزی طي 12 ماه گذشته و عدم داشتن سابقه ی ترومبوسيتوپني ناشي از هپارين و شرایط خروج شامل عدم رضايت جهت ادامه همکاری در مطالعه، وجود حساسيت به هپارين وجود خونريزی کنترل نشده و يا اختلالات خونريزی دهنده،PTT و INR مختل و بيماراني که دوزهای درماني هپارين يا اناکساپارين، وارفارين را دريافت کنند.

بيماران گروه مداخله، 5000 واحد هر 12 ساعت به مدت 7 روز و برای بيماران گروه کنترل نرمال سالین استفاده مي شود.هپارين استفاده شده 5000 واحد با 2 سي سي آب مقطر رقيق شده، در دستگاه نبولايزر ريخته و نبولايزر به لوله تراشه و سپس به ونتيلاتور متصل مي شود.

علاوه بر علائم حياتي و سطح هوشياری، PAO2/ FIO2 ،ABG، Pao2، درصد شانت ريوی، Sao2 ، PEEP مدت زمان بستری در ICU ،مدت زمان مورد نياز جهت تهويه مکانيکي ، ميزان مرگ و مير 48 ساعته و 7 روزه و ظرفيت ريوی بيماران، Tidal Volume, Respiratory rate, Minute Ventilation, Paco2 در طول دوره 7 روزه مطالعه ثبت شد.

بیماران به صورت در دسترس انتخاب و از طریق جدول اعداد تصادفی با اختصاص اعداد زوج برای گروه مداخله و اعداد فرد برای گروه کنترل، بیماران را به دو گروه مداخله(دریافت کننده هپارین) و کنترل(دریافت کننده نرمال سالین) تقسیم شدند.

در این مطالعه فردی که دارو را تزریق می کرد از اینکه سرنگ مربوطه حاوی هپارین است یا نرمال سالین اطلاعی نداشت چرا که دارو توسط کارشناس بیهوشی دیگری کشیده می شد و برچسب 1 و 2 زده میشد و فردی که نمونه خون را جهت بررسی تست های انعقادی از بیماران می گرفت نسبت به نوع مداخله و نوع دارویی که برای بیماران تزریق شده بود، اطلاعی نداشت. در این مطالعه آنالیز کننده آماری نیز از نوع گروه ها بی اطلاع بود.