تأثیر آموزش قصه گویی مبتنی بر دیالوگ بر مهارت های زبانی و اجتماعی دانش آموزان دختر کم توان ذهنی خفیف مقطع دبستان

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش قصه‌های مبتنی بر دیالوگ بر مهارت‌های زبانی و مهارت‌های اجتماعی دختران کم‌توان ذهنی خفیف در مقطع دبستان انجام گرفت. روش پژوهش تجربی بود و از طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل استفاده شد. در این پژوهش با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند یک مدرسه استثنایی از ناحیه 2 در شهر اصفهان انتخاب گردید. سپس 30 نفر دانش آموز واجد ملاک های ورود به پژوهش انتخاب شد و نمونه مورد نظر به روش تصادفی ساده با استفاده از جدول اعداد تصادفی، در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. شرایط ورود آزمودنی ها شامل بهره هوشی 55-70، کسب رضایت والدین، محدوده سنی 7 تا 9 سال و شرایط عدم ورود شامل داشتن اختلال جسمی و روانی دیگر بود. مداخله آموزش قصه‌های مبتنی بر دیالوگ طی 8 جلسه به صورت پرسش و پاسخ گروهی در حین قصه گویی برای گروه آزمایش انجام گرفت در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند. ابزارهای مورد استفاده عبارت اند از آزمون رشد زبان- نسخه اوليه تجديد نظر شده (TOLD-P3)، مقیاس درجه‌بندی مهارت‌های اجتماعی (SSRS) بود. پیامد های اولیه این مطالعه شامل مهارت های زبانی و مهارت های اجتماعی بود. در این پژوهش هیچ پیامد ثانویه منفی نداشت. در این پژوهش با استفاده از نتایج مشاهده کیفی پیامد مثبت ثانویه مانند بهبود برقراری ارتباط کودکان کم توان ذهنی با یکدیگر و با درمانگر ملاحظه گردید.

معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان