بررسی تاثیر افزودن راه رفتن با کفش پاشنه معکوس به برنامه فیزیوتراپی رایج،بر متغیرهای شدت درد،دامنه حرکتی،طول گام،سرعت راه رفتن و ناتوانی در افراد مبتلا به استئوارتریت

هدف از این مطالعه بررسی تاثیر راه رفتن با کفش پاشنه معکوس همراه با درمان رایج فیزیوتراپی بر روی بعضی از علائم ارتروز زانو شامل شدت درد ، ناتوانی ، دامنه حرکتی مفصل زانو ، اندازه طول گام و سرعت راه رفتن در بیماران مبتلا به ارتروز زانو می باشد. معیارهای ورود به مطالعه : افراد مبتلا به ارتروز زانو که شدت ارتروز زانوی انها برابر 2 یا 3 در مقیاس کلگرن و لورنس باشد؛ سن بیماران بین 40 تا 65 سال باشد . بیشترین شدت درد بیماران باید حداقل 30 از 100 در مقیاس دیداری درد ( VAS ) باشد . معیارهای خروج از مطالعه : افراد چاقی که شاخص توده بدنی انها بیشتر از (kg/m2) 30 باشد؛ بیمار مبتلا به ارتریت سیستمیک باشد. جمعیت مورد مطالعه شامل بیماران شهر تهران که به درمانگاه فرهنگیان مرکزی جهت انجام فیزیوتراپی زانو مراجعه کرده اند می باشد. حجم نمونه حداقل 30 نفر است و نمونه گیری بصورت غیر احتمالی (نمونه های در دسترس) بوده و بصورت تصادفی به دو گروه 15 نفری مداخله و کنترل تقسیم می شوند. هر دو گروه مداخله و کنترل تحت ده جلسه فیزیوتراپی رایج قرار می گیرند ولی گروه مداخله علاوه بر آن در هر جلسه دو مرتبه بمدت 15 دقیقه قبل و بعد از انجام فیزیوتراپی با کفش پاشنه معکوس پیاده روی می کنند و پیامدهای اولیه که شامل شدت درد ، ناتوانی ، دامنه حرکتی ، طول گام و سرعت راه رفتن می باشند در ابتدا و انتهای مداخله و بیست روز بعد از خاتمه مداخله اندازه گیری می شوند

منابع شخصی پژوهشگر