مقایسه اثربخشی تمرینات علت محور و تمرینات مرسوم بر بارگذاری مفصل زانو، درد و فعالیت عملکردی در مبتلایان به استئوآرتریت زانو - یک کارآزمایی بالینی

این مطالعه به مقایسه اثربخشی تمرینات کاهنده گشتاور اداکتوری زانو (علت - محور) و تمرینات مرسوم بر پیامدهای بیومکانیکی و بالینی استئوآرتریت زانو می پردازد.

این مطالعه یک کارآزمایی بالینی، با گروه های موازی، دو سویه کور، تصادفی شده است.

این مطالعه به مقایسه سه روش تمرین درمانی در بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو می پردازد. بیماران در مرکز تحقیقات فناوری های توانبخشی عصبی هوشمند جواد موفقیان به مدت یک ماه با یکی از روش های تمرینی درمان شدند. اندازه گیری ها توسط یک فرد کور به مطالعه قبل، بعد و یک ماه بعد از مطالعه انجام شد. بیماران و تحلیل کننده داده ها نیز کور بودند.

شاخص های ورود به مطالعه شامل ابتلا به استئوآرتریت مزمن مفصل تيبيوفمورال دارای شدت ملايم تا متوسط و سن بين 45 تا 76 سال می شود. ابتلا به بيماريهای دیگر استفاده از درمانهاي تهاجمي دراندام تحتاني شرایط خروج از مطالعه می باشد.

1. گروه مداخله 1: تحت درمان با آموزش، تحریک الکتریکی، اولتراسوند درمانی، پک داغ و تمرینات یوگا و تمرین راه رفتن مدیال تراست به مدت 4 هفته و هر هفته 3 جلسه 2. گروه مداخله 2: تحت درمان با آموزش، تحریک الکتریکی، اولتراسوند درمانی، پک داغ و تمرینات تقویتی کوادیسپس و همسترینگ به مدت 4 هفته و هر هفته 3 جلسه 3. گروه مداخله 3: تحت درمان با آموزش، تحریک الکتریکی، اولتراسوند درمانی، پک داغ و تمرین راه رفتن به مدت 4 هفته و هر هفته 3 جلسه

درد در قدام زانو؛ فعالیت عملکردی حین راه رفتن؛ بارگذاری مفصل زانو حین راه رفتن.

افزودن یک گروه درمانی جدید؛ پس از انتشار پروتکل مطالعه صاحب نظران پیشنهاد دادند که یک گروه درمانی جدید که فقط دارای ورزش راه رفتن معمولی باشد نیز به مطالعه افزوده شود تا از کنترل شده بودن نتایج مطالعه اطمینان حاصل شود.

دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز

داوطلبان با استفاده از روش پاکت در بسته در میان گروه های درمانی تقسیم شدند. پاکت های در بسته تنها در دسترس یک تکنسین مرکز تحقیقات که عضوی از تیم تحقیق نبود قرار داشت. بعد از ارزیابی پیش از درمان از بیماران خواسته می شد که از جعبه حاوی چندین پاکت دربسته یکی را انتخاب کند. بعد از باز شدن پاکت بر اساس شماره گروه بیمار برای شروع درمان به درمانگر معرفی می شد. سپس از روش تصادفی سازگاری متغیرها برای تعیین گروهی استفاده شد برای اطمینان از توزیع متعادل گروهی از نظر متغیرهای شدت درد، نمره مقیاس K-L، سن و شاخص توده بدنی.

برای ارزیابی پیامدها از فردی که در جریان طراحی مطالعه حضور نداشت استفاده شد. او تنها در مورد بیماری شرکت کنندگان و پیامدهایی بود که باید سنجید اطلاعات داشت. بنابراین ارزیابی کننده پیامدها نسبت به هدف مطالعه، تعداد گروه ها و تفاوت درمان ها کور بود. او همچنین از گروه درمانی هر بیمار ناآگاه بود. آنالیز کننده داده ها پس از انجام کامل مطالعه به گروه تحقیق وارد شد. او نسبت به تمام وجوه مطالعه از جمله هدف، گروه ها و درمان ها کور بود و گروه های درمان را بدون شناخت تفاوت ها تنها به صورت گروه های 1 ،2 و 3 می شناخت.